Price excelleert in dramatische liederen van Schumann en Wolf

Concert: Margaret Price (sopraan) en Thomas Dewey (piano) met liederen van Schumann en Wolf. Gehoord: 17/7, Concertgebouw Amsterdam. Radio-uitzending: 14/8, 20u. via Radio 4.

Dit jaar werd nog geen programma van de Robeco Groep Zomerconcerten zo radicaal gewijzigd als dat van sopraan Margaret Price en pianist Thomas Dewey. Werkelijk geen enkel lied dat in de programmabrochure was aangekondigd, werd uitgevoerd. Voor degenen die speciaal voor een vertolking van Mahlers Lieder eines fahrenden Gesellen naar het Concertgebouw waren gekomen, was dit misschien een teleurstelling, maar waarschijnlijker is het dat de meeste luisteraars gewoon kwamen voor Dame Margaret, welk programma zij ook zou zingen.

En gelijk hadden ze. Margaret Price (1941) is een lyrische sopraan die niet alleen wereldwijd triomfen vierde als operadiva in met name het Mozart- en Verdi-repertoire, ook als liedzangeres is zij befaamd. Het duurde woensdag weliswaar even voordat zij de juiste intonatie had gevonden, maar het stevige Reich mir die Hand, o Wolke en het onderkoelde Die letzten Blumen starben uit de Sieben Lieder op. 104 van Schumann onderstreepten dat Price nog maar weinig van haar dramatische kracht heeft ingeboet.

Price is tegenwoordig op haar best in liederen die een uitgesponnen melodielijn hebben in een gedragen tempo, en waarvan de tekstuitbeelding om een doorleefde en bewogen interpretatie vraagt - in het bijzonder liederen die Schumann in zijn partituur het opschrift 'mit innigem Ausdruck' meegaf. Zo konden Süsser Freund, du blickest en Nun hast du mir den ersten Schmerz getan uit Schumanns cyclus Frauenliebe und -Leben, maar ook Lebe wohl uit de Sechs Lieder nach Texten von Eduard Mörike van Hugo Wolf uitgroeien tot aangrijpende miniaturen.

Uiteindelijk bleken deze liederen preambules te zijn voor een verpletterende uitvoering van de Mignon-liederen van Wolf. In vergelijking met de zettingen die Schubert en Schumann maakten van deze gedichten over de meest poëtische en tegelijkertijd meest contradictionele en weerbarstige persoonlijkheid die Goethe heeft geschapen, is de Mignon van Wolf veeleer een door het leven getekende vrouw dan een kinderlijk naïef karakter. En juist deze gerijpte, geteisterde Mignon is Price op het lijf geschreven.

Met een doorleefde expressie, en zonder maar een moment de intimiteit en de ingetogenheid te verliezen wist zij, met Thomas Dewey als onvolprezen begeleider, in deze monumentale reeks de luisteraar voortdurend in haar ban te houden. En na deze loodzware cyclus gaf zij zowaar nog een lichtvoetige toegift: Wolfs Mausfallen-Sprüchlein - 'itt witt! Meine alte Katze tanzt wahrscheinlich mit.' Het zou me niet verbazen als de eventuele kat van Margaret Price nu en dan door het huis pirouetteert.

    • Emile Wennekes