Eagles verschieten hun kruit in eerste kwartier

Concert: The Eagles. Gehoord: 17/7 Feyenoordstadion, Rotterdam.

Er bestaat een wereld van verschil tussen een popgroep die een stadionconcert geeft en een concert van een groep die genoeg kaartjes verkoopt om een stadion te vullen. Tot de eerste categorie behoren de Rolling Stones, die alle trucs uit de kast halen om het een stadion vol mensen naar de zin te maken. De heropgerichte Eagles zijn een toonbeeld van categorie twee: voor veel geld willen ze wel spelen in ons Feyenoordstadion, maar ze doen er niets aan om de show voor de achterste rijen interessant te maken. Zo dodelijk saai als de Eagles gisteren speelden, doet zelfs Genesis het ze niet na.

Pas wanneer de hel met een laag ijs bedekt werd, zouden The Eagles weer bij elkaar komen. Dat verklaarden de leden van de succesvolle Amerikaanse countryrockgroep in 1980, na een lijdensweg van onderlinge ruzies en artistieke bloedarmoede. In Amerika heelt geld echter alle wonden. Twee jaar geleden verscheen het reünie-album Hell Freezes Over en sindsdien doen ze het voorkomen alsof de Eagles alleen maar een lange vakantie hadden genomen. De ontwikkeling van de groep is blijven steken in de new wave-achtige probeersels met gekke orgeltjes die Don Henley, Glenn Frey en Joe Walsh op hun respectievelijke soloplaten loslieten. Met gitarist Don Felder en de uit Poco gerecruteerde bassist Timothy B. Schmit werden nog wel enkele nieuwe liedjes ingestudeerd, maar het lag voor de hand dat het repertoire sterk zou leunen op de beproefde nummers van twintig of meer jaar geleden.

Zo sterk zelfs, dat de Eagles gisteren in De Kuip binnen een kwartier bijna al hun kruit hadden verschoten. Na een sterke opening met het door de zingende drummer Don Henley fraai vertolkte Hotel California en een viertal nummers van de gelijknamige elpee uit 1976, werd het stadion met Peaceful Easy Feeling geruisloos in slaap gesust. Niets, maar dan ook niets deden deze Amerikaanse showbiz-veteranen om het publiek bij de les te houden. Alleen Joe Walsh zette een gek hoofddeksel op bij zijn jolige reggae-persiflage Ordinary Average Guy, en behandelde zijn gehoor als een kleuterklas toen hij ze allerlei kinderachtige kreten liet nabrullen. Voor elke klassieker als het melancholieke Lyin' Eyes was er een overmaat aan overbodig solomateriaal.

Ze stonden er ongeïnteresseerd en futloos bij. Als de Eagles werkelijk iets zouden geven om de speciale eisen die zo'n grootschalig optreden aan een popgroep stelt, waarom werden de videoschermen dan pas bij de laatste nummers ingeschakeld? Duizenden mensen op de verre tribunes zagen twee uur lang niets meer dan een paar verlichte stippen, en hoorden muziek die alleen iets toevoegde aan de bankrekeningen van cynische mannetjes die al te opzichtig hun stoffige legende te gelde maakten.

    • Jan Vollaard