Pier Scheveningen grootste attractie in 'Savannah Bay'

Voorstelling: Savannah Bay van Marguerite Duras door De Regentes. Regie: Jos Groenier; spel: Guusje Eijbers, Daniëlla Mercelina. Gezien: 16/7 Pier Scheveningen. Aldaar t/m 27/7. Reserveren: 070-3543781.

De zon die in de zee zakt, een meeuw duikend in de met schuim gekraagde golven, het verre geluid van de ruisende branding: het decor van Savannah Bay is bijna te mooi om waar te zijn. Het vorig jaar opgerichte Haagse gezelschap De Regentes speelt het stuk van Marguerite Duras op de uiterste punt van de Pier in Scheveningen, in Van der Valks partycentrum, dat als een uitkijkpost in zee is gebouwd. De locatie is, om maar meteen met de deur in huis te vallen, de grootste attractie van de voorstelling die over het geheel nogal bleek uitvalt tegen deze overweldigende omgeving.

Toch had de groep, paradoxaal genoeg, geen betere plek kunnen uitzoeken. De sfeer van de lokatie komen goed overeen met die in het stuk. Twee vrouwen, een oudere en een jongere, ontmoeten elkaar in een restaurant aan het strand. Hun gesprek gaat over een herinnering en betreft een liefdesgeschiedenis van een man en een jong meisje die elkaar, na hun kennismaking op het strand, lief hadden in zee. De man verdween, maar liet het meisje een kind na. Zij liep na de bevalling de zee in en kwam nooit meer terug.

De valse illusies van het leven en de liefde en het daarmee verbonden verlangen naar de dood zijn weerkerende thema's in het werk van Duras en in haar uit 1983 daterende Savannah Bay laat zij de twee vouwen daar op voortborduren in een soms duister rollenspel met steeds veranderend perspectief.

In tegenstelling tot de in eigentijdse spijkerbroek gestoken jonge actrice Daniëlla Mercelina lijkt de oudere Guusje Eijbers in haar korte strakke jurk en met zwarte zonnebril en hoofddoek zo weggelopen uit een Franse film uit de jaren zestig. Toch wekt ze verder niet de indruk de oude vrouw te zijn die Duras voor ogen moet hebben gestaan.

Duras-voorstellingen zijn vaak een combinatie van langdurig en veelbetekenend zwijgen, pijnzende blikken in de verte en nauw bedwongen emoties. Hoewel het op zichzelf een verademing is dat regisseur Jos Groenier nu eens niet heeft gekozen voor een dergelijk quasi-poëtische benadering, is zijn alternatief geen verbetering. De rechtlijnige, prozaïsche aanpak slaat dood omdat beide actrices het gevoel met harde stemmen overschreeuwen en een soort realisme laten zien dat te bestudeerd is om geloofwaardig te zijn.