Boef paart een duivelse lach aan een schorre stem

Concert: Fun Lovin' Criminals. Gehoord: 16/7 Nighttown, Rotterdam. Herhaling: 17/7 Melkweg Max, Amsterdam.

Het lijkt een onwaarschijnlijke kruisbestuiving, maar de Fun Lovin' Criminals maken goede sier met een combinatie van rap en easy listening. Het New-Yorkse trio speelt in een traditionele rockbezetting van bas, gitaar en drums, met een luie groove en een jazzy tintje door de piano en trompet waarvoor bassist Brian 'Fast' Liser zijn basgitaar regelmatig aan de kant zet. Zanger en gitarist Huey Morgan wisselt branie-achtige rapteksten af met zachte en melodieuze passages, terwijl hij zijn gitaar kan laten twangen als een ouderwetse rockabillymuzikant.

Morgan heeft de duivelse lach van de jonge Robert de Niro en een schorre stem als Marlon Brando in The Godfather. Als filmacteur zou hij geknipt zijn voor de betere misdaadrollen en als muzikant zoekt hij aansluiting bij de filmwereld door het gebruik van geluidsfragmenten uit de films van Quentin Tarantino. De hit Scooby Snacks schetst een Tarantino-achtig scenario van een bankoverval die tot mislukken gedoemd is omdat de misdadigers in kwestie zwaar onder de dope zitten.

De Fun Lovin' Criminals maakten een zomerplaat bij uitstek met hun debuutalbum Come Find Yourself, waarop samples van Lynyrd Skynyrd en Also Sprach Zarathustra worden afgewisseld met zonnig swingende ritmes. Op het podium bleek de aantrekkingskracht minder direct. Door de wollige en onverstaanbare geluidsweergave maakten Morgans doorgaans grappige teksten over het New-Yorkse boevenbestaan minder indruk dan op de cd. Pas bij het staccato gespeelde Scooby Snacks ging er een golfbeweging door de zaal, die daarna weer even snel ging liggen.

Hoewel de muziek van Fun Lovin' Criminals thuishoort in het rijtje van hippe blanke rapgroepen als Soul Coughing en de Beastie Boys, schuwen ze het popverleden niet. Achtereenvolgens speelden ze een bonkend rocknummer dat werd opgedragen aan Joe Walsh, die (toevallig?) vanavond met The Eagles in Rotterdam optreedt, en een zwoele versie van Louis Armstrongs We Have All The Time In The World uit de James Bondfilm On Her Majesty's Secret Service. De filmthema's van John Barry kúnnen weer, zo luidde de boodschap, en het is helemáál niet achterhaald om naar een fijne easy listening-melodie te luisteren. Het ontbrak de druk gebarende Morgan niet aan enthousiasme, maar in de volgepropte betonnen bunker van Nighttown is er meer nodig dan een doffe geluidsbrij om die vonk te doen overslaan.