Van Langen weigert moed op te geven

HOOFDDORP, 15 JULI. Ellen van Langen is besmet met het olympisch virus. De kampioene van Barcelona kampt vijf dagen voor de start van de Olympische Spelen met een spierblessure in het linkerbovenbeen, maar de 30-jarige atlete weigert Atlanta uit haar hoofd te zetten. “Als ik er niet echt alles voor doe, neem ik mezelf dat misschien mijn hele verdere leven kwalijk”, vertelde de atlete zaterdag op een persconferentie.

Van Langen heeft nog twaalf dagen voordat in Atlanta de eerste ronde van de 800 meter wordt gelopen. Ze denkt dat die tijd voldoende is om nog in een redelijke vorm te komen. Maar dan moet ze in de haar resterende tijd wel voluit kunnen lopen. Daarom zal ze voor elke training een pijnstillende injectie toegediend krijgen om de pijn in haar been niet te voelen.

Van Langen: “De dokters zeggen dat een injectie geen kwaad kan. Het enige risico is dat die spier verder scheurt. En dat interesseert me niet. Dan zal het herstel een paar weken langer duren. Maar dat maakt dan niets meer uit, omdat ik dan toch niet naar Atlanta kan. Dus de spuit er maar in.”

Het zijn geen makkelijke tijden voor Van Langen. “Ik heb er slapeloze nachten van”, bekende de atlete met tranen in haar ogen. Het moet voor haar bijzonder frusterend zijn. Ze weet dat ze tot de beste atletes behoort, maar ze kan dat door een blessure mogelijk niet laten zien.

Het is niet de eerste keer dat Van Langen gekweld wordt door lichamelijke ongemakken. Na de Olympische Spelen van Barcelona was ze bijna voortdurend geblesseerd. Bij de EK van '94 moest ze zich voordat het toernooi begon terugtrekken. Bij de WK van vorig jaar in Zweden was Van Langen net hersteld. Toch boekte ze in Göteborg nog het beste resultaat van de Nederlanders met een verdienstelijke zesde plaats.

Bij elke tegenvaller had Van Langen de wetenschap dat de belangrijkste wedstrijd, de Olympische Spelen in Atlanta, nog moest komen. Maar die dreigt ze nu ook te gaan missen.

“Ik begin er langzamerhand een beetje genoeg van te krijgen”, bekent ze. “Ik weet ook niet meer wat ik ermee aanmoet. Het zijn ook steeds andere blessures. Natuurlijk moet ik hard trainen, maar dat is echt niet harder dan anderen.” Over haar plannen voor de periode na Atlanta denkt Van Langen echter nog niet na. “Dat is van later zorg.”

Ze leek dit seizoen eindelijk blessurevrij te blijven. Acht maanden lang kon ze voluit trainen. Totdat ze op een zondagmorgen begin juni tijdens “een vrij relaxte baantraining” iets voelde knappen in haar dijbeen. “Het frusterende was dat er vooraf geen enkel signaal was.” De blessure bleek niet ernstig, maar het herstel duurde langer dan verwacht. Tot drie keer toe stelde Van Langen haar rentree uit. Afgelopen vrijdag wilde ze in Londen lopen, maar woensdag tijdens de training liep ze weer een scheurtje aan dezelfde spier op. “Een piep-piepklein scheurtje”, zei de atlete.

Titelhoudster Van Langen wil in Atlanta niet voor spek en bonen meelopen. Het heeft volgens haar alleen maar zin als ze een gerede kans heeft een plaats in de finale te halen. “Aan een medaille denk ik helemaal niet.” Ze liep dit seizoen pas drie keer een wedstrijd op de 800 meter, won die, maar kwam daarbij niet tot een tijd van onder de twee minuten. “Ik weet dat ik Atlanta harder moet lopen. Maar toen ik liep, was er nog niemand echt sneller.”

Woensdag valt het definitieve besluit of het wel zin heeft naar Amerika af te reizen. Dan zal Van Langen haar benen voor het laatst goed testen. “Ik moet de durf hebben vrijuit te lopen en ik moet een behoorlijk tempo kunnen lopen”, somt ze de voorwaarden op.

De wilskracht van de olympische kampioene is groot. Maar vraagt ze niet het onmogelijke van haar lichaam? “Ik moet mezelf deze kans gunnen”, zegt Van Langen.

    • Hans Klippus