Ouderwetse beleggingsregels

De hoofdredacteur van een bekend beleggersblad en zijn vrouw leven volgens het volgende schema. Werken tot een uur of vijf, zes uur thuis eten, dan een uurtje pianospelen op de nieuwe vleugel en daarna samen naar boven, want de televisie hebben ze als zijnde vervelend afgezworen.

Na een paar uur komen ze verhit en opgewonden weer beneden. Nee. Dat niet, want hoofdredacteuren beperken zich tot hoofdzaken. Het echtpaar is van deze tijd: verslaafd aan Internet. Samen surfen ze de hele wereld over en praten met vreemden van heinde en verre over van alles en nog wat. Ook veel over beleggen natuurlijk.

Straks kan zelfs een particuliere belegger via het Net makkelijk, goedkoop en voldoende geïnformeerd via een credit card effecten kopen op buitenlandse beurzen als Wall Street en Londen. Straks zwerven beleggers de beurswereld door, de klok rond, denkt deze hoofdredacteur. Zijn blad volgt die trend en komt over een poosje met dagelijkse adviezen op Internet. Het weekblad wordt dan een beetje dagblad en de lezers/buisbeleggers zullen hijgend volgen.

Zal die trend - Internet, wereldwijd, de klok rond, adviezen heet van de naald - doorzetten? Of is het tijdverdrijf voor een smalle voorhoede van particulieren die altijd al voorop lopen en meer geven om het spannende van iets onbekends dan om de opbrengst van hun aan- en verkopen. En wat belangrijker is: halen particulieren betere beleggingsresultaten met al die dure toeters, bellen en inspanningen?

Laten we kijken naar vier karakteristieken van succesvolle beleggers, zoals Stephanie Gallagher, redactrice van enkele Amerikaanse nieuwsbrieven voor investeerders, die definieert in haar boek Money secrets the pros don't want you to know, met de ondertitel '365 manieren om je bank, effectenmakelaar, verzekeringsman, autoverkoper, makelaar in huizen, reisbureau, advocaat, credit card-maatschappijen en de belastingdienst te slim af te zijn' (ISBN 0 8144 7893 X, uitgever Amacom).

Gallagher sprak met honderden particuliere beleggers en concludeert dat de besten bij het lezen van de beurs niet knapper of beter zijn dan anderen. Ze hebben geen economische of financiële opleiding, veel van hen zijn zelfs helemaal niet geschoold in die richting. En toch slagen? Wat is hun geheim?

Goede beleggers bepalen eerst hun eigen behoeften, weten wanneer ze die willen of moeten realiseren, maken een financieel en beleggingsplan en blijven er trouw aan. Ze bestuderen de beleggingsprodukten die ze nodig hebben en investeren nooit in iets wat ze niet helemaal begrijpen. Ze laten zich niet verleiden door hitsige adviseurs met 'gouden' tips.

Verder investeren zij regelmatig en weten ze dat je niet iedere keer een grote slag kan slaan. Geld moet groeien, rijpen. Daarom beleggen ze in aandelen of aandelenbeleggingsfondsen, omdat alleen die beleggingen op den duur het meest opleveren. Ze leggen regelmatig, liefst maandelijks, iets opzij.

De goeden hebben geduld, omdat een goede investering tijd nodig heeft. Zij laten zich niet afleiden door de dagelijkse ups en downs van beurzen en markten. Kopen en verkopen niet aan de lopende band om optimaal te profiteren van koers- en prijsfluctuaties. Raken niet in paniek als een aandeel een tikje naar beneden krijgt.

En ten vierde: wijze beleggers zijn niet getrouwd met hun bezit. Om te verdienen moet je koel als een kikker zijn. Hoe veel je ook houdt van een bepaald bedrijf of beleggingsfonds: op tijd eruit met die handel. Dat is even belangrijk als tijdig kopen. Ook verlies nemen op een aandeel wat nooit een cent oplevert past in die benadering. En een goed aandeel dat in korte tijd tientallen procenten onbelaste koerswinst opleverde, zo'n trouwe metgezel die je iedere dag volgt op Teletekst, eruit gooien? Ja, juist om die winst. De bomen groeien niet tot in de hemel!

Dat zijn Gallaghers ouderwetse gulden regels voor de winnaars in het beursspel. Moet je een belegging nou iedere dag volgen, in de krant en via televisie of Internet. 'Helemaal verkeerd', vindt zij. Het gaat om lange termijn vorderingen in vergelijking met je plan. Dat korte baan schaatsen maakt een mens nerveus en leidt mogelijk tot verkopen op een slecht moment. Eens per maand de boel nakijken lijkt voldoende.

Zo bezien hoeven lange baan-beleggers niet bang te zijn de boot te missen als ze geen directe computerverbinding met hun bank hebben, zijn aangesloten op Internet of gebruik maken van een beursorderlijn om de kosten van aan- en verkoop te drukken. Je hebt toch meer aan een bankman of -vrouw die uitlegt hoe iets in elkaar steekt, dan aan zo'n kille computerstem die dag en nacht je orders noteert? Ouderwets hè?

    • Adriaan Hiele