Undutchables amuseren op eerste zomeravond Parade

Voorstelling: Undutchables, door Sabri Saad El Hamus, Terence Roe en Servaas Nelissen. Regie: Duro Grdinic. Gezien: 11/7 op de Parade, Den Haag. Aldaar t/m 14/7. Daarna in Utrecht en A'dam.

Eindelijk leek het gisteravond een beetje op een zomeravond, maar in het Zuiderpark in Den Haag heerste nog voornamelijk nog de leegte van de voorgaande regendagen. En de weinigen die er waren, wilden bij voorkeur buiten zitten - op de terrassen. In de kassa's van de tenten van de Parade - de rondreizende potsenmakerskermis, die dit jaar voor het eerst ook Den Haag aandoet - werd voornamelijk met lege blikken naar de schaarse passanten gekeken. Het is misschien wat veel gevraagd: eerst vijf gulden betalen om het terrein op te mogen, en dan nog eens twee of drie rijksdaalders per tent.

Vol was het in elk geval wel tijdens de eerste van de drie avondvoorstellingen van Undutchables, misschien vooral omdat de spelers de aanloop van hun vertoning al op wervende toon in de buitenlucht vóór hun tentje hadden gespeeld. Het is dan ook een intrigerend uitgangspunt: twee buitenlanders, gespeeld door acteurs die al jaren in Nederland wonen, moeten onder het toeziend oog van een goedwillende Nederlandse ambtenaar het eindexamen afleggen voor de inburgeringstoets.

Sabri Saad El Hamus, die uit Egypte komt en in de advocatenserie Pleidooi al volstrekt geassimileerd was, zet zijn accent aan en draagt een fez en een woestijngeel buitenmodelkostuum. Terence Roe uit Londen draagt een bolhoed en een streepjespak en heeft zijn paraplu bij zich. Ze staan op een omgekeerd kistje met de opdruk Hollandse Nieuwe. Als de ambtenaar (Servaas Nelissen) hen opdraagt het Wilhelmus te zingen, raken ze ontregeld. Een spervuur van vragen - hoe veel veengrond heeft dit land, komen de hunebedden uit het pleistoceen, was het calvinisme een kunstuiting, gaat de Elfstedentocht over de Afsluitdijk - brengt hen nog meer in de war.

Maar ze hervinden zichzelf in een mooi gechoreografeerd schaatstochtje door het vlakke land en daarna tonen ze hoe ze de Nederlandse volksaard hebben doorgrond door een kneuterig besef van kleinheid te zingen: Als je voor een dubbeltje geboren bent... Opeens lukt dan óók het echte volkslied.

Niet meer dan een amusante cabaret-sketch is Undutchables nu, maar wel één die het verdient te worden uitgewerkt tot een reguliere voorstelling in het circuit van kleine theaters. De situatie biedt mogelijkheden te over om er méér van te maken dan dit aardige tijdverdrijf voor een zomerse avond.

    • Henk van Gelder