Meisjes gillen voor acteur Reeves

Concert: Dogstar. Gehoord: 6/7 Melkweg/Max, Amsterdam.

Weinig groepen zullen bij hun eerste Nederlandse optreden, nog vóór ze een debuut-cd hebben uitgebracht, een rij publiek trekken die loopt van de deur van de Melkweg tot halverwege het Leidseplein. Maar weinig groepen hebben dan ook een beroemde filmster als bassist. Bij Dogstar, een Amerikaans trio dat onopvallende grunge-rock speelt, speelt Keanu Reeves, bekend van rollen in Speed van Jan de Bont, en Gus van Sants My Own Private Idaho.

Meer acteurs beginnen tegenwoordig een band. Zo trad Bruce Willis onlangs op als zanger in het voorprogramma van Tina Turner. En Johnny Depp musiceerde met Shane McGowan van de Pogues, en speelt nu gitaar in de groep P, met onder anderen Gibby Haynes, de zanger van de Butthole Surfers.

De taferelen die zich afspelen als een filmster het podium betreedt zijn onwerkelijk. Het gegil was zaterdagavond vergelijkbaar met het gemiddelde optreden van Take That, er werden cadeautjes, brieven en bloemen op het podium gegooid. Zanger/gitarist Bret Domrose, die er bekaaid van af kwam, merkte tussen twee nummers op: “Dan zullen we nu Keanu even gelegenheid geven zijn nieuwe speelgoed te bekijken.” Reeves zelf, in braaf bruin overhemd en zwarte broek, probeerde ondertussen zo onbewogen mogelijk te blijven spelen.

Maar behalve de aanwezigheid van Reeves is er weinig dat de groep aantrekkelijk maakt. De flegmatieke Domrose klinkt op de mini-cd Quattro Formaggi als een schrale Eddie Vedder en live blijkt hij zo'n zwakke stem te hebben die nauwelijks boven zijn eigen gitaar uitkomt. De band schijnt al vijf jaar te bestaan, maar meer repertoire dan drie kwartier optreden is daar nog niet uit voort gekomen.

En of Keanu Reeves een goede bassist is? Al had hij de bas om zijn schouder alsof het een aktetas was, Reeves speelt solide, soms gedreven en over het algemeen strak.