Krajicek triomfeert op heilig gras van Wimbledon

LONDEN, 8 JULI. Zelfvertrouwen is de basis van succes. Vraag het Richard Krajicek. Waar velen zijn kwaliteiten de afgelopen jaren in twijfel trokken, bleef de beste tennisser van Nederland in eigen kunnen geloven. Vroeg of laat zou het gebeuren, zo was zijn stellige overtuiging. Hij wist zelfs te vertellen op welke baansoort zijn triomf gestalte zou krijgen: op hardcourt. Weinigen geloofden hem. Hoon en ongeloof waren zijn deel.

Het gebeurde gisteren - Richard Krajicek won een grand-slamtoernooi, zij het niet op hardcourt. De geboren Rotterdammer verkoos een ondergrond met beduidend meer allure om zijn talent te verzilveren en zijn critici het zwijgen op te leggen: ten overstaan van de gehele tenniswereld op het heilige gras van Wimbledon.

Op de plek waar ware kampioenen geboren worden, schreef Krajicek een nieuw hoofdstuk in de vaderlandse sportgeschiedenis. Als eerste Nederlander drong hij zaterdag door tot de finale door winst op de Australiër Jason Stoltenberg (7-5, 6-2 en 6-1), als eerste Nederlander won hij het toernooi met de magische klank, het toernooi dat geldt als de hoogste top die een tennisser kan beklimmen. Met zijn prestatie dringt Krajicek voor de tweede keer door tot de top-tien.

Elf jaar nadat Boris Becker als de eerste niet-geplaatste speler de titel bemachtigde, lanceerde Krajicek zichzelf naar het hoogste platform. In de finale der ongeplaatsten - een novum in de rijke geschiedenis van the Championships - ontdeed hij zich in ruim anderhalf uur van MaliVai Washington, de eerste zwarte Amerikaan in een Wimbledon-finale sinds de legendarische Arthur Ashe (1975): 6-3, 6-4 en 6-3.

Wat volgde was een tafereel dat nog lang zal bijblijven. De ontlading van emoties, een mengeling van blijdschap en ongeloof die de 24-jarige de afgelopen week doelbewust in bedwang hield, kwam op het moment dat Washington na 1 uur en 33 spelminuten de beslissende bal in het net sloeg. Krajicek hief zijn armen ten hemel, stormde naar het net en zeeg door de knieën om zich vervolgens languit op de grond te werpen. “Heel even dacht ik dat ik mezelf compleet voor gek zette. Toen niemand begon te lachen, drong het besef door dat ik gewonnen had”, vertelde hij na afloop.

Het was een uiting van ultieme vreugde en intens genot, die Krajicek op jeugdige leeftijd afkeek van Björn Borg. “Het is mooi om op zo'n moment door je knieën te gaan. Borg was de eerste die dat ooit deed op Wimbledon. Het enige wat ik wilde was dat zelf ooit ook eens doen”, sprak hij. “Maar beseffen wat ik zojuist heb gedaan, dat doe ik nog niet. Misschien komt dat morgen als ik de kranten lees.”

Excelleren deed Krajicek gisteren slechts bij vlagen in het duel dat tot drie keer toe onderbroken werd door regen. Op de juiste momenten ontwikkelde hij druk op zijn tegenstander, dwong daarmee kansen af die hij vervolgens ogenschijnlijk moeiteloos benutte. “Ik kan mezelf alleen maar een schouderklopje geven”, constateerde Krajicek in zijn nabeschouwing van het duel dat door de onderbrekingen bijna vier uur in beslag nam.

Het was een herhaling van de tactiek die in de voorgaande drie wedstrijden zo effectief en succesvol bleek op de Londense grasbanen. Het was bovendien het zoveelste bewijs dat Krajicek de fijne kneepjes van het hedendaagse proftennis beheerst. Wie hogerop wil bekommert zich om de cruciale punten en spant zich niet in voor de 'onbelangrijke' punten. Krajicek: “Ik serveerde goed toen het erom ging.”

Washington, een allrounder die in de halve finale landgenoot Todd Martin had verslagen, begon uiterst nerveus en moest in de tweede game al meteen zijn opslag inleveren. Krajicek beging in de eerste set geen misstap, zoals hij ook in de tweede set foutloos bleef op zijn eigen opslag. Bij een stand van 4-4 in de tweede set brak hij opnieuw de service van de 27-jarige Amerikaan. Met onder meer twee aces verschafte hij zich in de daaropvolgende game drie setpunten op eigen opslag. Bij de tweede was het raak.

Onverstoorbaar zette Krajicek ook de derde set naar zijn hand. Hij brak Washington twee keer op love, behaalde veertien punten op rij en tilde de stand naar 4-1. Vanaf dat moment kon zijn eerste grand-slamtitel hem niet meer ontgaan.

Anders dan in de voorgaande wedstrijden bleef de flitsende backhandreturn gisteren achterwege. De uitstekende forehand compenseerde het gemis aan de slag waarmee Krajicek de afgelopen week zijn tegenstanders verbaasde. “Misschien kwam het een beetje door de spanning”, zei Krajicek. “Daardoor ga je toch wat anders spelen.”

Wat dat betreft was de ontblote dame die vlak voor het begin van de finale plotseling het centre court betrad - eveneens een novum in de Wimbledon-historie - een welkome verschijning, meende Krajicek. Bij het aanschouwen van de streaker verscheen een gulle lach op zijn gezicht. “Bij mij viel op dat moment de spanning gelukkig een beetje weg.”

Krajicek kon het gebruiken. Washington vertolkte de rol van underdog en wist zich gesteund door een meerderheid van het publiek. Het bracht Krajicek geenszins uit zijn evenwicht. “Zolang mijn coach (Rohan Goetzke, red.) achter mij staat, is het goed. Hij is per slot van rekening de enige met wie ik oogcontact heb.”

Na zeges op de voormalige Wimbledon-kampioenen Michael Stich en Pete Sampras gold Krajicek plotseling als de favoriet voor de eindoverwinning. Stond hij twee weken geleden bij de bookmakers genoteerd op veertig tegen één, gisteren waren de gambling rates fors bijgesteld. Krajicek stond op één tegen vier, Washington op elf tegen vier.

De 110de editie van Wimbledon gaat de boeken in als het toernooi van de verrassingen, maar de eindzege van Krajicek kwam gisteren nauwelijks meer als een verrassing voor wie hem de afgelopen week aan het werk zag. Vooral de overwinningen op Stich en Sampras wekten bewondering. Krajicek beschikt over een tigerish appetite (een katachtige eetlust), constateerde The Times na zijn overwinning op drievoudig kampioen en titelverdediger Sampras.

Krajicek was in Londen een man met een missie, een tennisser vol strijdlust die in zeven wedstrijden slechts één set afstond, tegen de Nieuw-Zeelander Brett Steven. Krajicek worstelde in dat duel meer met zichzelf dan met zijn tegenstander en deed in veel opzichten weer denken aan de 'oude' Richard Krajicek: een vat vol negatieve emoties waarvan hijzelf het grootste slachtoffer is. “Tegen Steven deed hij me herinneren aan toen hij als jongen van tien op de baan stond”, zei moeder Ludmila gisteren.

Zijn indrukwekkende service hield Crackerjacker - zoals een deel van de Britse pers hem afgelopen week noemde - uiteindelijk op de been. Na het duel tegen Stevens nam Krajicek zich voor zijn beste tennis te laten zien. Stich en Sampras ondervonden de gevolgen en spraken beiden na afloop hun bewondering uit over de hardserveerder die ineens als de besten stond te retourneren. “Krajicek kan het toernooi winnen”, zei Sampras in navolging van Stich.

In Londen en omstreken herinnerde men Krajicek alleen nog als die onvolwassen jongen met die grote mond. Richard who? Die Nederlander die in 1992 tachtig procent van zijn vrouwelijke collega's als lazy, fat pigs afschilderde, die de toegang tot het centre court ontzegd moest worden. De Krajicek die zich later verontschuldigde met: sorry, ik bedoelde 75 procent.

Sinds gisteren gaat Krajicek door het leven als Wimbledon-kampioen, een luxe die maar weinigen is gegeven. “Vanaf nu zal iedereen dubbelgemotiveerd zijn om van mij te winnen. Ik ga natuurlijk ook weer wedstrijden verliezen. Maar als ik verlies, wil ik voortaan gracieus verliezen. Als ik positief ben, kan ik net als vandaag met opgeheven hoofd van de baan.”

Krajicek is anno 1996 een volwassen sporter en heeft de juiste balans gevonden tussen lichaam en geest. Gevrijwaard van fysiek ongemak en overtuigd van zijn kwaliteiten lijkt Krajicek de angst voorbij. Op de baan komt hij tot ontlading. Daarbuiten is hij een vulkaan in ruste.

En passant rekende Krajicek gisteren af met de critici die het onbehoorlijk vinden dat hij de Olympische Spelen aan zich voorbij laat gaan. Wat de Spelen zijn voor menig ander sporter, is Wimbledon voor iedere tennisser. Daar moet het gebeuren.