Osborne loeit en galmt

Concert: Joan Osborne. Gehoord: 3/7 Paradiso, Amsterdam.

In duizenden oefenruimtes overal ter wereld hebben rockmuzikanten meestal maar één klacht: mag het wat záchter? Drummer Charlie Quintana heeft daar iets op gevonden. Hij zocht een zangeres die zo'n enorme keel op kan zetten dat hij op vol volume door kan blijven meppen, zonder protest van de andere bandleden. Quintana drumt bij Joan Osborne, de Amerikaanse zangeres die de pophistorie in zal gaan als 'one hit wonder' van het grappige liedje One Of Us met het memorabele refrein 'what if God was one of us / just a stranger on a bus.'

Wat op de cd Relish een aardige verzameling popsongs leek, werd bij haar concert in een vol Paradiso opgeblazen tot een oorverdovende schreeuwpartij. Osborne zingt zuiver en hard en als een hedendaagse Janis Joplin neemt ze de blues als uitgangspunt. Ze waagt zich zonder scrupules aan Help Me van Sonny Boy Williamson, een bluesklassieker die in haar versie klinkt als het gejammer van een verwend kind om een ijsje. Alsof dat nog niet oneerbiedig genoeg is, schetst ze in Spider Web een scenario waarin Ray Charles helemaal niet blind is, maar waarin de grote soulman de hele dag op bed naar MTV ligt te kijken.

De twee gitaristen gingen tekeer alsof ze een tweedaagse studiereis naar Chicago gemaakt hadden, waar ze de wijsheid opdeden dat een versterker zo lekker scheurt als je hem op tien zet. Bij het beheerste intro van One Of Us leek het of de lawaaimachine even werd stopgezet, maar Joan zette het opnieuw op een galmen en na de eerste klappen op de trommels was er ook voor de gitaristen geen weg terug.

Was er dan niemand die in de oefenruimte de waarheid durfde te zeggen?

    • Jan Vollaard