Zapman

Gisterenavond reed ik met de fiets van het adres waar ik televisie kijk naar huis. Onderweg zag ik opeens een verband tussen de valpartijen in de eerste etappe van de Tour de France en de magere resultaten van het Nederlandse voetbal op het afgelopen EK.

Het viel me op hoe geroutineerd ik mijn fiets om vluchtheuvels laveerde, tussen paaltjes doorschoot en verkeersdrempels nam. Ter hoogte van mijn huis moest ik een laatste hindernis nemen om op de stoep te komen: tussen betonnen dorpels door die over de hele lengte van de straat zijn aangebracht om auto's van de stoep te weren. De Nederlandse wegen staan vol met zulke sta-in-de-wegs, maar je moet er toevallig een keer tegenop knallen, voor ze tot je doordringen. Ik zou ook nooit over ze begonnen zijn, als die dag in Den Bosch niet die vijf valpartijen waren geweest, de eerste etappe van de Tour de France. Vanaf de helikoptercamera kon je goed zien hoe het peloton over de gehele breedte van een Nederlands stuk wegdek een bocht ging nemen, op volle snelheid. Om die bocht ligt opeens zo'n vluchtheuvel, midden op de weg. In de remmen knijpen, uitwijken, terwijl ze toch al op een kluitje zitten. Vijf keer ging het mis. Vijf keer zag ik die kwetsbare poppetjes tegen het wegdek slaan. Er schijnen wielrenners te zijn die wegens die obstakels niet meer in Nederland willen rijden. Zouden die dingen dan alleen in Nederland voorkomen? Ik zei al: mij vallen ze niet meer op, dus ook als ze er niet zijn, vallen ze me niet op. Het zou best kunnen dat ze in andere landen niet bestaan, dat het verkeer daar op een andere manier in het gareel blijft. Als je in Duitsland, om maar een land te noemen, de auto op de stoep parkeert, wordt er meteen een raam opengeschoven. Er verschijnt een hoofd dat roept dat parkeren daar niet is toegestaan. In Nederland zou dat hoofd te horen krijgen: 'Heb ik jou wat gevraagd? Bemoei je met je eigen zaken!' Maar in Duitsland bedanken ze netjes voor de tip en zetten de auto ergens neer waar het wel mag. Dat heeft misschien te maken met een anders ontwikkeld saamhorigheidsgevoel, datzelfde gevoel waarmee ze vaak EK's en WK's winnen. Terwijl bij ons juist het ieder-voor-zich hoog in het vaandel geschreven staat. Ons zooitje ongeregeld krijgt alleen iemand onder één vlag, die net als de verkeersdorpels van beton is. Die wordt dan de Generaal gedoopt. Dat bedacht ik terwijl ik om de obstakels op en langs de Nederlandse straat stuurde. Ik begon ze te tellen, bij honderd gaf ik het op.

    • Hans Aarsman