Shredderkoning Kerkhof drijft wig in de auto-branche

AMSTERDAM, 29 JUNI. Gerard Kerkhof, de oud-voddenboer uit Zaandam die tot z'n 34ste levensjaar niet kon lezen en schrijven, heeft een wig gedreven in de Nederlandse auto-branche.

Kerkhof kreeg afgelopen week alle Nederlandse shredderbedrijven aan zijn zijde zijn de juridische strijd tegen Auto Recycling Nederland (ARN), de organisatie die alle bijdragen van 250 gulden beheert die kopers van een nieuwe auto moeten betalen voor een milieuvriendelijke verwijdering van het toekomstige wrak.

Kerkhof, een gezette zestiger met buik en Zaans accent, vindt dat ARN de honderd miljoen gulden die het jaarlijks binnenkrijgt, met de bedoeling te komen tot een milieuvriendelijker verwijdering van autowrakken, verkeerd beheert. “Wij shredders, die het vuile werk moeten opknappen en flink moeten betalen om het afval milieuvriendelijk te laten verwerken, krijgen geen cent uit die pot.” Kerkhof heeft nu een rechtzaak tegen ARN aangespannen.

Aan de Kwadrantweg in het Amsterdamse havengebied is één van Kerkhofs schrootbedrijven gesitueerd, Hollandia Recycling. Duizenden autowrakken liggen meters hoog opgestapeld. Een lange hijskraan met grijparm plukt een voor een de wrakken van de berg en laat ze vervolgens een paar meter verder meedogenloos op de grond vallen, zoals een grijper op de kermis omgaat met goedkoop blinkende horloges, wekkers en andere prullaria.

Enkele tientallen meters verderop staat de shredder-installatie. “Het is als een grote koffiemolen. De auto is de koffieboon, die gaat erin, wordt door een groot rond rad met enorme hamers stukgeslagen. Windshifters zuigen het vuil er af. Magneetbanden selecteren het metaal.”

Niet zonder trots wijst Kerkhof naar de bakken waarin de automaterialen na de gang door de shredder terechtkomen, gescheiden naar schroot, vuil, non-ferro's (aluminium, koper), rubbers. Het schroot gaat overzee, wordt verkocht buiten Europa. De non-ferro's worden hergebruikt, het vuil gestort en per 1 januari verplicht verbrand - een extra kostenpost voor de shredders. Hollandia Recycling kan vierduizend ton per week verwerken, oftewel zesduizend à zevenduizend auto's.

Kerkhof wijst naar verschillende autowrakken in de hoge schrootberg op het terrein van Hollandia Recycling “De wrakken van ARN zijn veel vuiler dan de wrakken die uit Duitsland komen. Ziet U, bumpers, rubber strips, ja zelfs de ruiten zitten er hier en daar nog in, terwijl ARN toch 250 gulden per auto krijgt om die wrakken te recyclen. Het is heel erg, meneer. De slopers halen er alleen uit wat van waarde is. Daar krijgen ze dan ook nog geld voor van ARN. Alles wat er van waarde inzit wordt verkocht, en wij krijgen het afval. Dat betekent dat wij shredders per auto met relatief meer vuil opgezadeld komen te zitten. Maar we krijgen niks van ARN.”

De branche-organisatie Shredder Vereniging Nederland (SVN) klaagt al maanden over dit systeem en was met ARN in overleg om te kijken of de shredders toch niet iets van de verwijderingsbijdrage konden krijgen. Kerkhof - “Ik ben een gewone Hollandse jongen, ik zeg altijd waar het op staat” - koos voor de harde lijn en spande een rechtzaak aan. Afgelopen woensdag kreeg hij de andere elf Nederlandse shredders achter zich.

“Ik ben naar de ledenvergadering gegaan en heb ze toegesproken. Ik heb gezegd: 'Jullie blijven op je krent zitten. We zijn nu bijna twee jaar verder en nog wordt er alleen maar gepraat'.” Kerkhof straalt tevreden. “Ik heb gezegd: 'Ik bedank als lid van een vereniging die zo weinig doet. Ik ga alleen verder en jullie krijgen van mij geen inlichtingen meer over mijn rechtzaak tegen ARN.' Toen hebben ze gezegd: 'Gerard heeft gelijk. Wij zitten te ouwehoeren. Blijf alsjeblieft lid, en voer het woord namens ons.' Ze gaan nu allemaal unaniem mee met mijn rechtzaak.”

Dat de shredders nu meeprocederen tegen ARN is opmerkelijk. Ze vechten immers de organisatie aan die de SVN mede opzette, samen met RAI (auto-importeurs), Bovag (garagebedrijven), Focwa (schadeherstellers), en Stiba (autoslopers). Kerkhof lijkt een bres te hebben geslagen in de 'autoverwijderings branche'.

Gerard Kerkhof is een bijzonder ondernemer. “Ik ben veertig jaar geleden begonnen met een bakfiets. Mijn woonwagentje stond op de Bernhardbrug in Zaandam. Toen kreeg ik van Sociale Zaken een huisje toegewezen van 2,75 gulden in de week. Als 'ochtendster' ging ik langs de vuilnisbakken, een beetje schroot bij elkaar zoeken. Ik had twee kindertjes, die moesten ook leven!”

Inmiddels is hij een van de grootste shredders van Nederland. Terwijl het overgrote deel van de shredderbedrijven verlies op verlies stapelt, breidt de ex-voddenboer zijn onderneming gestaag uit. Hij nam onlangs op zijn 'Zaanse Schroothandel' in Zaandam een nieuwe shredderinstallatie in gebruik van zeven miljoen gulden. En hij kocht laatstelijk een meerderheidsbelang in 'Hollandia Recycling' in het Westelijk Havengebied van Amsterdam.

Kerkhof heeft naar eigen zeggen een marktaandeel van 40 procent, maakt een omzet van 140 miljoen gulden en heeft ongeveer vijftig man in dienst. Een familie-onderneming waarin vijf van zijn zeven kinderen, een aantal schoonkinderen en ook zijn 36 jaar jongere Russische echtgenote July werkt - zijn derde vrouw, een tolk die hij overhield aan een van zijn vele avontuurlijke zakenreizen naar het Oostblok. Kerkhof heeft in Rusland onder meer meegewerkt aan de sloop van de Oostzee-vloot, maar doet ook buiten de schrootsector zaken met Rusland. Zo exporteert hij sinds kort voor Grolsch 'Amsterdam Navigator' en voerde hij onder meer meubels uit, ledikanten, slaapkamers en limonades. “Alles, als er maar winst in zit. Ik ben gisteren nog gebeld of ik kinderluiers met plasgootjes wil verkopen.”

De ex-voddenboer dankt zijn succes aan veel en hard werken, zegt hij zelf. “Hard werken, daar gaat het om. De toeleveranciers, de slopers, zien dat: daar wordt gewerkt, die betaalt een goede prijs. U moet weten, ik spreek hun taal. Ik ben de inkoper, de verkoper, ik regel het verkeer. Dat scheelt een hoop. Ik heb geen dure zaken, geen dure bungalows. Ik woon lekker boven mijn zaak, heerlijk, bij mijn werk. Dan wordt er minder gestolen. Dan heb je er meer controle op. En als een jongen het niet goed doet, ga je met hem praten.”

Kerkhof zegt de enige Nederlandse shredder te hebben die winst maakt. “Wij maken winst, de rest maakt verlies, maar wij werken harder. Wij beheersen de markt. Daarom hebben ze mij zo lang tegengehouden. Daarom mocht ik eerste geen lid worden van SVN (Shredder Vereniging Nederland). Maar je kan er toch niks aan doen dat je het beter doet?

“Ik ben altijd tegen gehouden door de grote jongens die zagen dat ik het schroot kreeg - en steeds meer schroot. Die hadden afgunst.” Het doet Kerkhof zichtbaar deugd dat de Shreddervereniging hem nu eindelijk volgt in zijn strijd tegen ARN. “De 250 gulden die u en ik betalen voor de verwijdering van onze auto gaan in de grote pot van ARN. Die jongens lachen zich rot. De Nederlandse automobilist weet niet dat er zo mee gerotzooid wordt. ARN verdraait de waarheid als het zegt dat Duitse wrakken vuiler zijn dan Hollandse. Ze praten in hun eigen straatje.”

Kwaaie pier is de directeur van ARN, Gerben Eggink. Kerkhof: “Ik kan niet zeggen dat hij het geld in eigen zak steekt. Maar er zal een grote strijkstok zijn waar wel eens wat geld blijft hangen. Hij verraadt zijn eigen branche. Ik ben bang dat het geld in de verkeerde zakken terechtkomt. Ik begrijp niet dat organisaties als de RAI en de BOVAG hun naam aan zulke malafide zaken verbinden.”

    • Geert van Asbeck