Tedere Bob Dylan durft in Vredenburg lief te klinken

Concert: Bob Dylan. Gehoord: 20/6 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 21/6 Vredenburg, Utrecht.

Van al zijn kwaliteiten is er een die Bob Dylan het liefst voor zichzelf houdt. Bij live-optredens laat hij die dan ook zelden horen: de tedere klank van zijn stem.

Andere variaties van de Dylan-stijl komen doorgaans wel aan bod, van gemelijk tot gemeen, van spottend tot sarcastisch. Maar om lief te willen klinken moet Dylan in een uitzonderlijke stemming zijn. En dat was hij gisteravond, bij zijn niet geheel uitverkochte optreden in Vredenburg, Utrecht.

De vijfenvijftigjarige Dylan, in cyclaamroze satijnen blouse en op witte loafers, ziet er niet uit als een crooner. In tegenstelling tot zijn gedreven en goed getimede voordracht is zijn motoriek nogal onvast. Het zou Dylans vorm van humor kunnen zijn, soms leek er een klein lachje om zijn mond te spelen, in ieder geval stond hij tijdens de instrumentale intermezzo's gevaarlijk wankelend te soleren, en als hij zich over het podium bewoog was het zijwaarts, als een scharrelende krab.

Des te verrassender was dan weer zijn fantastische mondharmonica-spel en de melodieuze gitaarduetten met de andere bandleden, waarvan een op slide guitar speelde. Er kwamen veel stevige nummers aan bod, een paar klassiekers, zoals Maggie's Farm, Rainy Day Women #12 & 35, All Along The Watchtower - dat door de fans met gepogo werd ontvangen -, en er was een akoestische set.

Mr. Tambourine Man, dat Dylan bij de meeste optredens onherkenbaar door de mangel haalt, werd een fraai uitgesponnen, subtiel gespeelde smeekbede.

Ruim twee uur lang liet de rock 'n' roll-bohémien ruimschoots horen wat hij allemaal in huis heeft.

Zijn gedrag werd door het publiek beloond met applaus voor, tijdens en na de nummers. In die sfeer van toewijding gebeurde er bovendien iets wat Dylan al lang niet meer zal hebben meegemaakt. Twee vrouwen kwamen tijdens de toegift op het podium. De een om opgewekt mee te dansen, de ander om Dylan te omhelzen. Als in trance liep ze op hem af, alsof zijn momenten van tederheid haar onweerstaanbaar naar hem toetrokken.