Studiehuis

Als leraar Nederlands ben ik net als Ton van Haperen ('Kleine stap van studiehuis naar coffeeshop', NRC HANDELSBLAD, 22 mei) verre van enthousiast over de herstructurering van de bovenbouw, de tweede fase, het 'studiehuis'. In 1998 zal ik met heel veel tegengas de verleidelijke weg naar de coffeeshop blokkeren. Als ik echter verplicht word havo- en VWO- pubers van 15 tot 18 jaar eigen verantwoordelijkheid te geven op de wijze zoals staatsecretaris Netelenbos (Onderwijs) voorstaat, ga ik een andere baan zoeken.

Dan maak ik mijn onderwijsbevoegdheid op een nieuwe manier te gelde: veel ouders zullen mijn privé-lessen/bijlessen willen betalen, want dit gat in de markt zal in 1998 snel ontstaan.

Ik geniet dan wellicht nog een aantal jaren van mijn lesgeven, al zal ik de pubers die ik nu elk uur van de dag met enthousiasme tegemoet probeer te treden, missen.

Dit enthousiasme, deze aansporing heeft iedere puper nodig, elke gemiddelde leerling wil uur na uur geactiveerd worden door een leraar. Het lesgeven kent nu de afwisseling tussen theorie en praktijk, met het accent op de zelfstandig lerende leerling.

De bijna-adolescenten zullen hopelijk nog aan me denken als ze in het 'studiehuis' de lange, eentonige dag uitzitten of in de kroeg of in de coffeeshop hun verveling wegdrinken en wegroken.

Ik vertik het als boekhouder te controleren of elke leerling de vijf vragen voor leerlingintervisie wel gesteld heeft tijdens zijn lessen. Wat wilde je (hoe) bereiken? Is dat gelukt? Hoe weet je dat? Kun je dat verklaren? Wat leer je daarvan voor een volgende keer?

Ook moet ik nagaan of de leerling de antwoorden op deze vragen in zijn dagboek verwerkt heeft. Is dit wèl zelfstandig leren, mevrouw Netelenbos?

Sorry, ik heb nooit een SPD-diploma gehaald.

Ik wil tijdens mijn lessen een bijdrage leveren aan de cognitieve en emotionele scholing van de leerling en dat kan in het leslokaal het beste en niet in het 'studiehuis', c.q. coffeeshop.