Mickaël Bethe-Sélassié

T/m 1 juli Galerie 20x2, Sonsbeekweg 40, Arnhem. Do t/m zo 12-17u. Prijzen: 6500 tot 23000 gulden.

Net als Trevor Nickolls exposeert de in Parijs wonende Mickael Bethe-Sélassié (Ethiopië, 1951) voor het eerst in Nederland. Zijn kleurrijke beelden op huiskamerformaat waarin veel gezichten verwerkt zijn, zijn de vriendelijkheid zelve. Ze zijn opgebouwd uit talloze latjes, riet en gaas. Een huid van een zeer zorgvuldig aangebracht laagje papier-maché bedekt het geheel.

'Voor mij symboliseert,' zo stelt Sélassié, 'het werken met papier-maché het herstellen van een bos. Tenslotte is papier ooit boom geweest.'

In galerie 2x20, gerund door Felix Valk, voormalig directeur van het Volkenkundig museum in Rotterdam, staat een 'bos' van elf beelden. Met een prachtig uitzicht op het zacht glooiende park Sonsbeek staan ze daar op een parketvloer, geflankeerd door twee klassieke zuilen die bij het interieur van het statige negentiende-eeuwse pand horen.

De ruimte, het uitzicht en de beelden vormen een majestueus geheel, zoals ook de beelden zelf een harmonieuze samenhang vertonen, ofschoon ze opgebouwd zijn uit verschillende elementen als mensfiguren en dieren waaraan soms karrenwielen zijn toegevoegd. Heldere kleuren scheiden vormen af op de volumes maar laten het totaal toch ook weer intact.

Vermoedelijk ziet Sélassié zelf zijn beelden als een manier om een band met zijn geboorteland te behouden. Aanvankelijk, nadat hij zijn studie chemie had opgegeven om zich helemaal aan het maken van beelden te wijden, maakte hij werk dat er traditioneel Afrikaans uitzag. Zijn beelden hadden kraaltjes, rokjes van stro en soms een bijl in de hand. Gaandeweg heeft hij een eigen stijl ontwikkeld. Zijn objecten zijn in hun onbevangen schoonheid bijna levende wezens geworden, waarvan je hartstochtelijk kunt houden. Vooral de dierfiguren die hij de afgelopen jaren heeft gemaakt zijn zo mooi zuiver van lijn, kleur en uitdrukking dat ze doen denken aan de beelden van Brancusi. Sélassié zelf vindt de vergelijking van zijn werk met kunstenaars als Brancusi en Picasso getuigen van een eurocentrische kijk, die voorbijgaat aan het eigene van Afrikaanse en in het bijzonder van Ethiopische kunst.