Vrij zijn is… wandelen met dalmatiërs

Vrij en fotograaf laten zien hoe we uit de sleur breken.

Tegen het enthousiasme van een hond kan geen mens op. Op de parkeerplaats is het één groot wit-zwart gespikkeld feest. Zestien dalmatiërs snuffelen, springen, likken en dringen. Terwijl ze de lijnen ontwarren, proberen ook de baasjes elkaar te begroeten. De meesten komen uit Brabant, maar deze zondag wandelen er ook dames uit Zeeland en Den Dolder mee, plus twee stellen uit België.

De Loonse en Drunense duinen zijn al lekker opgewarmd [de wandeling vond plaats vóór de grote bosbrand van vorige week, red]. Terwijl de groep door het mulle zand sjokt, draven de honden om hen heen. Als ze worden losgelaten is het pas echt een zandverstuiving.

Erna Kuipers (49) heeft de wandeling georganiseerd. Met deze hitte heeft ze gekozen voor een locatie met veel water, schaduw en ruimte. „Het is belangrijk dat je in beweging blijft. Zolang er afleiding is, gaan de honden niet klieren”, zegt ze. „Met onze nieuwjaarswandeling gingen er wel tachtig mee, niet eentje gromde of grauwde.”

Kuipers fokt dalmatiërs en ze is secretaris van de rasvereniging. Thuis heeft ze negen honden, waarvan er vandaag vier mee zijn: pup Tina van zes maanden, Mona, Ekko en Jet. „Vandaag had ik zin in een makkelijke dag, dus heb ik mijn makkelijke honden bij me. Ik kijk naar de groep. Als er veel teven zijn, neem ik m’n oudere reu niet mee, die speelt dan de baas.”

„Waarom zijn ze er niet alle 101?”, roept een voorbijganger.

Een of twee keer per jaar heeft Kuipers een nestje. „Na de eerste keer was ik verslaafd. Wat is er mooier dan leven op de wereld zetten?” Een drukte van belang. „Druk? Wij zeggen altijd: het is een way of life. Dalmatiërs zijn actieve honden, geen honden die je een dag alleen thuis kunt laten,” zegt Kuipers. „Ze worden wel moeilijk opvoedbaar genoemd, maar ze zijn gewoon eigenwijs. Je moet creatief zijn en het eerste jaar veel tijd in de opvoeding investeren. Maar ach, we lezen toch ook massaal babyboeken?”

De meeste mensen die vandaag meewandelen hebben een hond van Kuipers. Naast ditjes en datjes is er volop hondenpraat, mijn Joepie doet dit, mijn Lady doet dat.

Aangekomen bij het ven plonzen ze er allemaal in: Boefje, Sproet, Draakje, Willem, Molly, Spikkel, Joep, Lady enzovoort. De bejaarde Jet zwemt de andere kant op, als een ouwe dame die haar baantje trekt. Dalmatiërs zijn gek op water.

Zestien keer uitschudden. Pup Tina uit het water zien te krijgen.

Ook op de terugweg heeft de groep veel bekijks: „Waarom zijn ze er niet alle 101?”, roept een voorbijganger.

Na anderhalf uur in de hitte is er koffie in Restaurant de Roestelberg. Officieel mogen er vijf honden tegelijk naar binnen. Maar ja, wat kan je zeggen tegen zestien grote, gestippelde knuffels die collectief aan de voeten van hun baasjes neerploffen. Intens tevreden liggen de honden naar elkaar te kijken.

    • Peter de Krom