Vergeten anti-koloniale onlusten

30 mei 1969: Gritu di un pueblo. Regie: John Leerdam. In: Amsterdam, Rialto.

Toen regisseur John Leerdam eind vorig jaar zijn documentaire 30 mei 1969: Gritu di un pueblo op het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) presenteerde, keek hij vooral uit naar de première van de film op Curaçao. De Antillianen moesten wel geraakt worden door deze eerste filmische reconstructie van de anti-koloniale onlusten, ook al bestond het grootste deel van het door Leerdam, de zoon van een Surinaamse politieman uit Willemstad, verzamelde filmmateriaal uit fascinerende, onpartijdige, maar zeer goed gemaakte reportages van Nederlandse actualiteitenrubrieken uit 1969.

In werkelijkheid stuitte Leerdam in zijn vaderland op onverwachte kritiek. Het feit dat hij stakingsleider Papa Goddet alleen in bed had getoond na diens verwonding werd hem kwalijk genomen door de familie: een charismatische activist, de Antilliaanse Che Guevara, had toch ook op meer glorieuze momenten in de herinnering gebracht moeten worden. Ook namen sommigen het Leerdam kwalijk dat hij niet duidelijker verband had gelegd met de huidige problemen van Curaçao. Nu zijn de nieuwe interviews inderdaad niet de sterkste kant van de documentaire. Wel verdient Leerdam meer lof dan hij van de Curaçaoenaren kreeg voor zijn poging om een pijnlijke, slecht verwerkte cruciale episode uit de recente geschiedenis van verschillende kanten te belichten. Onbedoeld is de film ook een hommage aan de voortreffelijke kwaliteiten van Brandpunt, Achter het nieuws en Avro's Televizier, die zich, voor zover ze nog bestaan, nu heel wat minder serieus kwijten van hun taak de actuele geschiedenis visueel te registreren.

    • Hans Beerekamp