Schurk en aap zitten achter diamanten van de dames aan

Dunston checks in. Regie: Ken Kwapis. Met: Jason Alexander, Faye Dunaway, Eric Lloyd, Sam. In: 35 theaters.

Omdat vader Robert cola bij zijn maaltijd uit een 5-sterrenrestaurant drinkt en zoon Brian liever in een motel Six woont dan in een 5-sterrenhotel, kan Dunston checks in alleen maar een Amerikaanse kinderfilm zijn. De film, geregisseerd door Ken Kwapis, die eerder een speelfilm over Sesamstraat vervaardigde, maakt hartelijk gebruik van de clichés van het genre. Er is een beschaafde schurk met een Engels accent, een ambitieuze oudere dame (Faye Dunaway), een dromerig, ietwat eenzaam kind, en een ondeugend maar hartveroverend dier.

Het dier is dit keer de vijf jaar oude orang-oetan Dunston, die samen met de schurk in het New-Yorkse hotel Majestic trekt om de juwelen te stelen van dames die hun geld beter in face-lifts dan in diamanten hadden kunnen investeren.

Al na de eerste diefstal, waarvoor Dunston langs de gevel de kamer van de rijke Mrs. Dellacroce binnendringt, delft deze lijn van de plot echter het onderspit. Dunston ontsnapt via de liftschacht en sluit vriendschap met Kyle, de zoon van de goedmoedige manager van het hotel (Jason Alexander, George in de televisieserie Seinfeld). De schurk probeert zijn aap terug te krijgen, Kyle probeert hem te beschermen en de aap zelf zet het hotel op stelten.

Hoogtepunt van de film is de scène in de Royal Suite, waarin Kyle en zijn broer Dunston als Thaise dokter hebben ingecheckt. Broers en aap doen zich op het hemelbed tegoed aan alle gerechten die de room service kan leveren, telkens verrijkt met een paar kilo bananen. Als schurk Lord Rutledge op de suitedeur klopt, ben je zelfs bereid om te lachen om de tekst 'Dr. Ngoc, I presume'. De ontknoping vindt plaats tijdens het jaarlijkse Crystal Ball, waarbij de in wit glitter gehulde Dunawaye natuurlijk in de gigantische roze suikertaart belandt.

Nadeel van een orang-oetan als blijspelacteur is de droevige blik die deze diersoort eigen is; Dunston, of Sam, zoals de aap in het echt heet, lijkt tijdens het grappen en grollen het huilen vaak nader dan het lachen te staan.

    • Bianca Stigter