Scenario en acteurs in Surinaamse serie een ramp

Domburg, Ned.1, 20.30u.

Met de definitie van wat Domburg eigenlijk is, dienen de problemen zich al aan. De IKON heeft het soms over een zesdelige televisieserie, dan weer wordt Domburg een 'dramaserie over een Surinaamse familie in Nederland' genoemd. De term drama past eigenlijk alleen op het door Marjan Jelsma geschreven scenario in zoverre dat het geen komedie is, geen documentaire en geen 'soap', al zou de structuur bij een iets langere adem daar nog het dichtst bij in de buurt komen.

Het script van Domburg is een ramp, evenals de acteerprestaties van de meeste - en zeker niet alleen de Surinaamse - acteurs. Wie problemen had met de geringe dramatische hechtheid van de in de Achterhoek gesitueerde KRO-serie Tijd van leven, kan beter aan de door Germaine Groenier geregisseerde serie Domburg maar niet eens beginnen. Slechts de charme, waarmee soms het milieu getekend wordt van een Surinaamse familie, die in dit geval zowel Creoolse als Hindoestaanse leden telt, en de grote behoefte van de kijker om nu eindelijk deze realiteit eens op de buis te zien, zorgen ervoor dat deze niet al meteen bij de eerste de beste mislukte scène afhaakt. De verkeerde klemtonen, de houterige gebaren ('zo'n káns moet je grijpen', zegt de acteur, en hij graait in de lucht voor zich), en alle clichés die je maar bedenken kunt over Surinamers in Nederland, kunnen niet verhinderen dat Domburg met welwillendheid tegemoetgetreden wordt. Maar het verlagen van de gangbare kwaliteitsnormen, zodra het om allochtonendrama gaat, dat zou pas echt discriminerend zijn.

De familie, die elkaar regelmatig treft in het door velen van hen gerunde restaurant Domburg, zit ingewikkeld in elkaar. In dat geval zou het de taak van de auteur geweest moeten zijn om in de zes keer vijftig minuten zulke sterke karakters te tekenen dat de kijker hun eigenschappen in het geheugen gegrift worden.

In plaats daarvan wordt er in de credits geknoeid met een stamboom en in de eerste aflevering met een familiefoto met uitgebreide toelichting. Maar de kijker van volgende afleveringen krijgt die steun niet, en moet zich behelpen met de losse elementjes van een 'soap', die in zes afleveringen nauwelijks de kans krijgt 'redundant' te worden. Een lesbisch stel staat in bijna elke gemeenschappelijke scène te zoenen, opdat wij niet vergeten. In deel twee verwart de aartsvader van de familie zijn achterkleinzoon met zijn kleinzoon en verdwaalt met het kind, dat we daarvoor nog nauwelijks gezien hebben, zodat het groot alarm nauwelijks enige betrokkenheid bij de kijker verwekt.

Kennelijk werkt een kleine zendgemachtigde als de IKON niet met de elders vaak zo vervloekte, bemoeizuchtige dramaturgen, die in dit geval veel nuttig werk hadden kunnen doen.