Carrousel brengt avond vol zinloze kletspraat

Voorstelling: Dag en Nacht door Theater Carrousel. Regie: Matin van Veldhuizen en Moniek Merkx; toneelbeeld: Sanne Danz; spel: Evert van der Meulen, Oda Spelbos, Michiel Varga, Karla Wieringa. Gezien: 19/4 Theater Carrousel Amsterdam. Aldaar t/m 27/4. Tournee: 1 t/m 25/5 en in sept t/m 31/10. Inl 020-6248473.

Bij Theater Carrousel hebben de acteurs een stevige vinger in de pap. Voorstellingen komen mede tot stand dank zij hun 'zelfstandige creatieve inbreng'. Wat dat voor pijnlijke gevolgen kan hebben bewijst Dag en Nacht, een voorstelling van regisseuse en tekstschrijfster Matin van Veldhuizen en dramaturge Moniek Merkx die is ontstaan op basis van interviews met de spelers.

Je ziet het voor je, die gesprekken met de spelers. Ze zijn er eens goed voor gaan zitten, aan onderwerpen geen gebrek. Om maar eens wat te noemen: 'de hopeloze banaliteit van het leven', of 'het misverstand van de huidige openhartigheid' - dat zijn toch kwesties waar nog wel een hartig woordje over te zeggen valt. Nog zo'n geval: 'de tirannie van het schoonheidsideaal'. Maar ook 'het genot van een intieme bekentenis' en 'het eeuwige verlangen naar geluk' zijn zaken die beslist aan de orde moeten komen.

Tijdens een avondje bij voorbeeld, waarbij het ene stel het andere stel in een modieus design-interieur ontmoet om gezamenlijk een videobrief te maken voor een op sterven liggende vriend in Sydney. Met de camera op de huid en het gefilmde hoofd in close-up op drie televisieschermen tegelijkertijd wordt de ondervraagde gedwongen tot niets en niemand ontziende eerlijkheid: “Het is een klap dat het leven niet altijd even leuk is”, merkt de vrouw in roze tule (Oda Spelbos) met schrikogen op. “Iedereen is een expert op het gebied van teleurstelling en geluk”, constateert de gastheer (Evert van der Meulen).

Dat werkelijk niets onbespreekbaar is bewijst ook het moment waarop het gezelschap elkaars uiterlijk becommentarieert. Ja, het is deze avond echt alle remmen los: “Arnold is een lul”, krijt zijn in slangenprintpak gestoken vrouw (Karla Wieringa). “Hij is een beest als het op seks aankomt!”

Toch komt de echte klap op de vuurpijl pas aan het eind van de avond. Of eigenlijk zijn het twee klappen. De ene is de bekentenis van de als vrouw uitgedoste man (Michiel Varga) dat hij geen man is en ook geen 'tussending' zoals hij een tijd vreesde, maar een vrouw. De tweede klap komt in de vorm van een brief uit Sydney waarin de doodzieke vriend opbiecht dat hij al jaren een geheime dochter heeft.

In Dag en Nacht wordt al met al heel wat losgewoeld, dat lijkt althans de bedoeling, maar de werkelijkheid is dat het allemaal even slap is en even niksig. Vier mensen die op quasi-ironische toon de tijd vullen met lege prietpraat - het ergste is nog dat je ernaar zit te luisteren en niet begrijpt waarom.