Happel zou voor Feyenoord zijn

WENEN, 18 APRIL. Een stadion dat naar Ernst Happel is vernoemd, moet wel groot en imposant zijn. Feyenoord speelt vanavond in Wenen voor 49.000 toeschouwers op een lekker breed veld tegen Rapid.

Arie Haan keerde gisteravond voor de laatste training van Feyenoord terug op het veld waar hij Nederland met één van zijn befaamde afstandsschoten aan de winst hielp tegen Oostenrijk. Het was vlak voor de WK-eindronde van 1978 en interim-bondscoach Happel, daar is hij weer, had Haan na twee jaar afwezigheid teruggehaald in Oranje. Dat kostte indirect de kop van Willem van Hanegem die in Wenen, op zijn afscheidswedstrijd na, zijn laatste interland speelde en niet meeging naar Argentinië.

Haan weet nog goed in welk doel hij toen in Wenen raakschoot, vanaf de kant van de hoofdtribune gezien de rechter. Kluivert maakte vorig jaar in de Europa-Cupfinale tegen AC Milan zijn winnende aan de andere kant. Haan over '78: “Ik zag niemand vrij staan en dacht: ik schiet.” De keeper die destijds vanaf zo'n dertig meter werd verrast, heette Koncilia. Het succes van achttien jaar geleden geeft Haan nu een goed gevoel voor de wedstrijd van vanavond. “Ik heb hier alleen prettige herinneringen liggen.”

In een stadion dat bijna drie jaar geleden naar Happel is vernoemd, is Feyenoord aan de trainer, die de club in 1970 naar de eerste Europa-Cupzege leidde, bijna verplicht een goed resultaat te boeken. De in 1992 op 66-jarige leeftijd overleden legendarische Oostenrijker zou als hij nog in leven was geweest op een overwinning voor Feyenoord hebben gehoopt, zegt Alois Lachener, eigenaar van Happels vroegere stamcafé Ritter. Het lijkt raar, want Rapid Wien was de club waar Happel opgroeide, als voetballer successen behaalde en later ook nog trainer werd. “Maar de band tussen Ernst en Feyenoord was een bijzondere”, zegt Lachener. “Er was een mooie liefde gegroeid.”

“Feyenoord is mijn club”, zegt de cafébaas geëmotioneerd. “In de tijd van Ernst had Feyenoord een droomelftal. Kindvall, Israel, Franz Hasil ook, ja. Die komt hier nog regelmatig.” De robuuste middenvelder van weleer bestiert nu een kiosk in het centrum van Wenen. Happel haalde Hasil bij Rapid van de jeugd naar de A-selectie en hij haalde hem in 1969 ook weer van Schalke'04 naar Feyenoord. Samen wonnen ze de grootste prijs in het clubvoetbal. Twee trotse Oostenrijkers.

In het café hangt een grote tekening van Happel met zijn handtekening ernaast. En een fotocollage van Happel. Bilder eines Fussball-Weltmeister. Aan de muur een ingelijste voorpagina van het blad Sport Schau van 20 december 1949; op de grote foto is Happel als aanvaller van Rapid te zien in duel met een speler van Sturm Graz.

Lachener wijst de plek aan waar Happel altijd zat in het café, aan het eerste tafeltje rechts van de ingang. Daar legde hij zijn kaartje, dronk er zijn koffie en zijn borrel. Soms stond hij op om op een van de vier biljarts te spelen. Happel had een huis op een heuvel en als hij in Wenen was, daalde hij dagelijks af om naar zijn stamlokaal te wandelen. Uren kon hij er doorbrengen. “Of hij mijn beste klant was? Dat is niet belangrijk. Hij was mijn vriend.”

Lachener weet precies hoe Happel Feyenoord vanavond zou hebben laten spelen. “Immer nach vor. Hij zorgde er voor dat de verdediging goed afgegrendeld was en daarna ging het rechtstreeks naar het doel, aanvallen. Niets van dat gebrei op 't middenveld.”

De geest van 'Der Ernst' leeft voort in Wenen. Aan het familiegraf van de Happels en Koglers onder een statige naaldboom op Friedhof Hernalser is te zien dat men de trainer nog niet is vergeten. Er staan vier vazen met bloemen op het marmer en er ligt een bos tulpen die er nog niet zo lang geleden moet zijn neergelegd. De vraag of Happel nog steeds populair is in Wenen, is dom en misplaatst, vindt de nu enigszins geïrriteerde Lachener. “Het grootste stadion van de stad is naar hem genoemd. Dat zegt toch genoeg!”

    • Hans Klippus