Drie pianisten

Jeroen van Vliet: Who's Afraid (Kip 11). Bobo Stenson Trio: Reflections (ECM 1516). Distr. PIAS. Masabumi Kikuchi: After Hours (Verve 529 747-2). Distr. Polygram.

Een vleugel is een groot en uitdagend instrument, voor bouwers, stemmers, verhuizers en bespelers. De jonge Nederlandse pianist Jeroen van Vliet begint op Who's Afraid nogal dwars met het verkennen van het binnenwerk. Voor de rest bevat deze solo-produktie, gevuld met veertien eigen stukken, echter niets om van te schrikken. Het tempo komt zelden boven medium uit, van hevige dissonanten of zwaar percussief vertoon is geen ogenblik sprake. Het geheel ademt een wat romantische vaagheid, net als de natuurfoto op de voorkant.

After Hours van de ervaren Japanse pianist Masabumi Kikuchi (1940) bevat maar vijf stukken. Bekende deunen opblazen tot 'klassieke' proporties, dat lijkt de lieve lust van Kikuchi die ruim een kwartier neemt voor Bye Bye Blackbird en tien minuten voor Luiz Bonfa's wereldhit Manha de Carnaval. Voor wie contemplatief en vooral traag wenst te leven en luisteren is dit een bijna ideale cd.

De Zweedse pianist Bobo Stenson (1944) maakte zijn cd net als Van Vliet in Oslo, in de 'sfeer'-studio van Jan Erik Kongshaug. Dat in Reflections, ondanks de titel, meer voortgangsbeweging zit, is behalve aan Stenson zelf, te danken aan de ritmesectie. Bassist Anders Jormin heeft een volle toon en een goede timing, drummer Jon Christensen speelt alert en genuanceerd.

Duke Ellingtons Reflections in D en Stensons eigen composities The Enlightener en Mindiatyr klinken niet alleen fraai, ze demonstreren ook wat vele zoekers naar tijdloze schoonheid vaak vergeten: dat denken en bewegen elkaar best kunnen verdragen. Hoe beter men de eigen navel heeft bestudeerd, hoe grondiger men de tuin kan spitten.

    • Frans van Leeuwen