Pornosterretje

Iemand kneep me in mijn hand. Het was de meneer die op de zonnebank naast me lag. Hij droeg een rode zwembroek. Nu pas kon ik verstaan wat hij fluisterde. “Kleine Lolita”, fluisterde hij, “mijn kleine Lolita”. Ik keek om me heen. Wij waren de enigen in deze schoonheidssalon.

Ik voelde mijn oor waarin Mariëtte had geknepen en ik herinnerde me dat ze had gezegd: “Blijf hier maar even liggen, dan ga ik je bril zoeken en dan kom ik straks terug met mijn vriend”.

De man in de rode zwembroek streelde mijn hand. Zoals gezegd, ik had geen bril. Daarom richtte ik me op om hem beter te kunnen bekijken. Hij had grijs haar. Ook op zijn borst, in aanzienlijke hoeveelheden.

“Kleine Lolita”, zei hij zacht.

“Ik ben Lolita niet”, zei ik vriendelijk, “ik ben De Kakkerlak, maar ik voelde me vandaag Don Johnson.”

Ik zette mijn schoenen op de grond. Ze stonken.

Ik dacht dat het goed was dat Mariëtte mijn schoenen niet hoefde te ruiken en ik vroeg me af of Don Johnson ook schoenen van slangenleer had.

De man stond op. Hij deed slippers aan zijn voeten en trok een witte ochtendjas aan. Toen knielde hij naast mijn zonnebank. Met de rug van zijn hand aaide hij over mijn wang.

“Hou oud ben je?”

Hij fluisterde zo zacht dat ik hem nauwelijks kon verstaan.

“25”, zei ik.

Je hebt nauwelijks baardgroei en kleine pukkeltjes en je huid is zacht. Moet je mijn huid voelen?” Hij drukte mijn hand op zijn wang. “Schuurpapier”, zei hij nu iets harder, “schuurpapier.”

“Dat valt wel mee.”

“Wat doe je in deze dode stad?”, fluisterde de man in de rode zwembroek.

“Ik wil Hollywood veroveren”, hoorde ik mezelf zeggen. Ik besefte dat ik de waarheid had gesproken en deze zelfontmaskering ontroerde me op een merkwaardige manier. Alsof er van alle verlangens niets anders was overgebleven dan dit. Alsof de begeerte zijn eigen faillissement had ondertekend.

De man droeg een ketting, maar ik kon niet zien wat er aan die ketting hing.

“Mag ik je haren kammen?”, vroeg hij. Ik zei dat dat goed was. Hij kwam naast me zitten op de zonnebank, haalde een zilverkleurige kam uit zijn ochtendjas en begon mijn haar te kammen.

Terwijl hij langzaam de klitten uit mijn haar borstelde, zei hij: “ik ben de rijkste man van Las Vegas. Daarom kent niemand mijn naam. Ze kennen me alleen als mr. Z.”.

“Mr. Z.”, herhaalde ik. Uitgesproken als Mr. Zie, klonk het zo gek nog niet.

Toen bracht hij zijn mond naar mijn oor. Het oor waaraan Mariëtte zo hard had getrokken dat ik dacht dat het zou afscheuren.

“Ik ben begonnen als pornosterretje”, fluisterde Mr. Z. Hij trok zacht aan mijn krullen. Ik heb me opgewerkt tot de rijkste man van Las Vegas en ik kan niemand vertrouwen.”

In de zak van zijn ochtendjas ging een telefoon af.

“De eerste keer als je merkt dat mensen bang voor je zijn”, zei Mr. Z., “is het heerlijk. Maar de tiende keer is het alleen nog maar vermoeiend. Als je oud wordt, word je minder scherp en scherp moet je zijn in de valutahandel. Daarom handel ik niet meer in geld, alleen nog maar in verlangen.” Doordat de krullen uit mijn haar waren gekamd was mijn haar nu vijf keer zo lang. Het hing voor mijn ogen.

Als Mr. Z. dicht bij me kwam rook ik de geur van pepermunt. “Lolita”, hoorde ik in mijn oor, “kleine Lolita.”

“Ik ben begonnen als pornosterretje”, herhaalde Mr. Z. En hij lachte. Pas na een paar minuten kreeg ik door dat hij niet lachte, maar huilde. Opnieuw ging de telefoon in zijn ochtendjas, maar niemand nam op.

Ik hoorde een harde stem. Het was jouw stem, Mariëtte. Je leek niet te schrikken toen je Mr. Z. zag met mijn haar in zijn handen. Je gaf me mijn bril. Er kleefde wat opgedroogd ketchup aan een glas. Ik zette hem op en nu pas zag ik je vriend. Ik begreep meteen waarom je voor hem had gekozen. Hij zag eruit als een jonge God en dat is zacht uitgedrukt. Hoe kan ik anderen verwijten dat ze voor de buitenkant kiezen als ik zelf niet anders ben. Toen deed hij zijn mond open. De jonge God praatte met een Limburgs accent. “We willen met rust worden gelaten”, zei hij.

“Mag ik jullie voorstellen”, zei ik, “dit is Mr. Z.”

Mr. Z. stond op. Zijn ochtendjas viel open. Zijn buik hing over zijn rode zwembroek. Hij gaf jullie een hand. Ik keek naar de schoenen van de jonge God. Het waren laarzen. Niet van slangenleer.

Mr. Z. zat weer naast me. Hij ging verder met het kammen van mijn haar en fluisterde: “wil je mijn secretaris worden, Lolita”?

Ik zag hoe je met een mengeling van verbazing en afschuw naar me keek. Je was alles wat mensen willen zijn, Mariëtte. Jong, mooi, begeerd en misschien wel talentvol. Ik laat het oordelen over andermans talent graag aan anderen over.

De jonge God liep naar de deur. “Ons vliegtuig gaat Mariëtte”, zei hij, “we hebben een afspraak in LA met een agent.”

Ik pakte mijn schoenen en rende achter jullie aan. Achter me hoorde ik de stem van Mr. Z. “Lolita blijf bij me, je kan mijn secretaris worden. Je hoeft nooit meer te werken.” In de lobby haalde ik jullie eindelijk in. Het is lastig te rennen op instappers van slangenleer.

“Wie denk je eigenlijk dat je bent”, vroeg je.

“Een pornosterretje.”

Toen ik dat woord uit mijn eigen mond hoorde, begreep ik dat geen enkel ander woord zo precies de lading dekte als 'pornosterretje'.

Ver weg, aan de andere kant van de lobby, verscheen Mr. Z. in zijn witte ochtendjas. Hij zwaaide.

    • Arnon Grunberg