Liberale ouders tegen anti-geweldchip

AERDENHOUT, 12 APRIL. Gesis en verontwaardiging in de gymzaal van basisschool Antonius in Aerdenhout. De aanwezige ouders hebben zojuist een fragment uit een BBC-documentaire gezien: beelden van twee Britse kinderen die tijdens het ontbijt naar de futuristische jeugdserie Power Rangers kijken. In hun schooluniformen imiteren ze enthousiast de schijnbewegingen en karatetrappen van de helden. “Die zijn wel ver heen zeg”, mompelt een vader in de gymzaal. “En dat die jongetjes tijdens het ontbijt televisie mogen kijken...”

Nu zelfs de kopstukken van D66 zich politiek opwinden over geweld op televisie, leek het de ouderraad van Antonius een goed moment om een informatieavond aan het onderwerp te wijden. Onder het basketbalnet heeft directeur P. Nikken van De Kinderkast - een stichting die informatie geeft over 'kinderen en televisie' - de videorecorder geïnstalleerd. Hij wil de ouders vanavond “een steuntje in de rug” geven in het omgaan met televisiegeweld.

Onderzoekers spreken elkaar al jaren tegen over het effect van televisiegeweld op kinderen, maar Nikken is zeker van zijn zaak. Uit onderzoek blijkt volgens hem dat een programma als Power Rangers, waar agressief gedrag van de helden steevast wordt beloond, wel degelijk een negatief effect heeft op sommige kleuters. “Ze raken er angstig van en gaan het agressieve gedrag imiteren.”

Vooraan in de gymzaal, in haar grijze omslagdoek, knikt mevrouw Dams instemmend. Nog niet zo lang geleden haalde ze haar vijfjarige zoontje van een andere basisschool af. Daar dreigde hij te bezwijken onder driftige kleuters die hem vooral “als klimpaal” zagen. “Altijd maar dat trekken en hangen aan elkaar. Niet praten, maar rammen.” Haar Charles was te bescheiden om van zich af te slaan. Het jongetje raakte in zichzelf gekeerd. Hij huilde veel en plaste 's nachts weer in zijn broek. Nu gaat het al weer veel beter. Op het schoolplein van Antonius zijn geen kinderen die speelgoedzwaardjes mee van huis nemen. “Hier wordt gevoetbald”, zegt Dams. En altijd patrouilleren twee leraren over het schoolplein. Het wilde gedrag van Charles' vorige vriendjes heeft volgens haar beslist met hun kijkgedrag te maken. “Bij hen thuis werd sowieso altijd gespeeld met op de achtergrond de video aan. En iedereen had van die turfhoge Power Rangers poppen.”

Maar de opwinding van de meeste ouders over deze helden met buitenaardse krachten is gering. Keken zij zelf vroeger ook niet naar ridder Floris? Werd daarin ook niet naar hartelust gezwaaid met speren en bijlen? En zijn zij daar zoveel slechter van geworden. Welnee. En lezen ze niet allemaal Roodkapje aan hun kind voor? Daarin wordt oma toch ook op gruwelijke wijze vermoord en later nog eens opengesneden. “Het gaat er om wat ze aan normen en waarden van thuis meekrijgen”, merkt een moeder op.

De verzamelde ouders van de kinderen op Antonius lijken weinig behoefte te hebben aan 'een steuntje in de rug'. De vuistregels die Nikken heeft gegeven - goede afspraken maken over wat de kinderen mogen zien, samen met je kind kijken en uitleg geven over de programma's - zijn hun gemeenzaam bekend. Het idee van minister Sorgdrager om televisietoestellen op de markt te brengen die op zwart springen bij gewelddadige beelden, wuiven zij luchthartig weg. “Flauwekul”, zegt een moeder. “Ik bepaal zelf wel wat mijn kind kijkt. Dat hoeft de staat niet te doen. Daar ben ik veel te liberaal voor. Er zit een knop op dat ding hoor.” Dan mengt de leerkracht van groep 4 zich in het gesprek. “Mag ik even wat zeggen? Hier is natuurlijk wel sprake van een heel goed milieu. Ik mag niet discrimineren, maar in bepaalde wijken van Amsterdam en Rotterdam is zo'n anti-geweldchip in televisies natuurlijk wel noodzakelijk.”

De ouders uit Aerdenhout zijn bewuste ouders. Uit de krant weten zij wel dat er kinderen bestaan die als ontbijt alleen tekenfilms krijgen voorgeschoteld. Maar hier staat iedere dag de schijf-van-vijf op het menu. “Kan De Kinderkast iets doen aan het tijdstip waarop kinderprogramma's worden uitgezonden?”, wilde een moeder weten van Nikken.. “Voor ons komt Sesamstraat namelijk op een onmogelijke tijdstip. Dan zitten we aan tafel.”

De directeur van De Kinderkast had het vantevoren al gezegd: “De ouders voor wie je zo'n avond eigenlijk zou moeten organiseren, die komen natuurlijk niet. Die zitten thuis voor de buis.”

    • Monique Snoeijen