Post vlindert in een ratjetoe

Voorstelling: Vavoom... Choreografie: Karin Post, Guido Severien, Désirée Delauney, Helga Langen. Muziek: Guus Janssen, uitgevoerd door LOOS. Decor en kostuums: Cecile van der Heiden. Gezien: 4/4 De Toneelschuur, Haarlem. 5 en 6/4 Korzo, Den Haag, 12 en 13/4 Schouwburg Rotterdam. T/m 11/5 tournee, 7 t/m 11 mei Felix Meritis Amsterdam.

Als twee kleine kleutertjes zitten een man en vrouw aan een te hoge tafel met de blik op boos en het hoofd verveeld in de handen. Aan hun voeten twee oranje skippyballen. - Zeg eens wat! - Dat wat ik begrijp niet. Altijd wat! - Zeg eens wat. Zeepbel. Zeepbel iets! - Zeepbel iets gekleurds. Heb ik al gezegd. Lul!

En dan gaan ze toch maar kietelen en omhelzen, en luisteren naar de drie musici op het toneel terwijl ze wild op hun skippy's huppen. Op dat moment, hun voorstelling Vavoom... is vijf minuten bezig, hebben de dansers-choreografen Karin Post en Guido Severien je al volledig ingepalmd.

Vavoom... is niet voor kinderen bedoeld, al zullen die er meer pret aan beleven dan aan veel 'echte' jeugddans, waarin nogal vaak te ver voor ze door de hurken wordt gegaan. Chorografe Karin Post werkt in Vavoom..., net als eerder in onder meer True Colour (1991), samen met kunstenaars uit verschillende disciplines. Het achterdoek, een driedimensionale kakofonie van kleuren, en de zwart-witte kostuums zijn van beeldend kunstenares Cecile van der Heiden. De muziek van componist Guus Janssen wordt door drie musici van LOOS live uitgevoerd, zolang ze tenminste geen skippybal naar hun hoofd krijgen. Toneelgroep Amsterdam-regisseur Gerardjan Rijnders schreef de - schaarse - teksten en gaf regieadviezen. Maar of het zonder Post en Severien ook allemaal wat was geworden, is de vraag.

Vavoom..., Amerikaans stripjargon voor het geluid van een auto, is een merkwaardige ratjetoe in negen delen, even onvoorspelbaar als Janssens muziek. Er wordt gedanst als in een ballroom, een nachtclub, als in een Disney-film en ook, heel even, bloedserieus met alleen twee armen die in paniek de kluts kwijt zijn. De pianist, slagwerker en de saxofonist hebben het ene moment nog de allure van een big band, om even later hoogst melig met hun instrumenten te piepen en knorren. Via onder meer mambo, 'chatsja' en stukken met titels als 'Metro-oom' vlinderen Post en Severien door hun relatieperikelen om 'het ideale duet te realiseren'. Maar daarvoor zijn de choreorafieën merendeels te mager en te melig. Severien moet Popeye net een keer te vaak imiteren, en de sexy lady-act van Post had veel onheilspellender kunnen zijn als iets minder vaak voor het karikaturale was gekozen.

Dat Vavoom... toch een voorstelling is geworden om breed van te grijnzen, is te danken aan de tomeloze uitvoering van Post en Severien. Zij zijn zo innemend lichtvoetig en lijken zo oprecht blij met hun grapjes, dat je het niet in je hart zou halen geïrriteerd te raken door al dat leuks. Bovendien toont Severien ten slotte, door als een gefrustreerde idioot van zijn stoel te blijven springen onder het motto 'ik ga eens even rustig zitten', hoe volhardend men soms moet zijn om opgewekt te kunnen blijven.

    • Margriet Oostveen