Dick van Rijn 1914-1996; Razende radioreporter

Gisteren is op 82-jarige leeftijd Dick van Rijn overleden. “Te land, ter zee en in de lucht” was een aankondiging die hij vaak gebruikte. De razende reporter “waar ook ter wereld”, die wilde hij graag zijn. Hij was geen televisieman, maar radio en vooral de sportverslagen waren hem aan het hart gebakken. Hij placht zich gegadigde te noemen voor alles en wilde eigenlijk van specialisatie niet weten. Niettemin waren er sporten waarin hij als verslaggever grote bekendheid verwierf. In de jaren veertig en vijftig heeft hij het vaderlandse waterpolo tijdens de Olympische Spelen van respectievelijk Londen en Helsinki krachtig en geestdriftig gediend. En ook in hockey en schaatsenrijden stond hij zijn mannetje. Eerst deed hij dat voor de microfoon van de Wereldomroep en later vele jaren voor de AVRO.

Zijn uitgangspunt was geestdrift. Hij had een fikse stem en liet die royaal door de stadions schallen. In de tijd van de wederopbouw hebben zijn radioreportages er zeker toe bijgedragen de interesse in de sport te vergroten. Ook het turnen heeft een en ander aan hem te danken. Van Rijn, die volgens speelse collega's “bij Lobith ons land binnenzwom” had een soms overrompelende manier van verslaan, dat een groot publiek aansprak. Een nadeel was wellicht voor anderen dat hij niet een grote behoefte had aan details. Overigens kwam hij wel degelijk uit de wedstrijdsport voort, namelijk uit de handballerij. Hij speelde voor het Amsterdamse NILOC, met welke club hij ook enkele malen landskampioen werd. En hij drong in 1933 door tot het nationale handbalteam. Ook kwam hij uit voor het kampioens-negental van Quick.

Over Dick van Rijn gaat in vakkringen menig verhaal. Het mooiste is ooit opgeschreven door zijn collega Arie Kleijwegt, die samen met Dick de aankomst van de Elfstedentocht in het jaar 1954 moest verslaan. De afspraak was dat Van Rijn (AVRO) en Kleijwegt (VARA) de aankomst van winnaar Jeen van de Berg op de Groene Weide gezamenlijk zouden verslaan. Maar toen Arie op zijn gladde schoenen daar het ijs opstapte, nam hij zijn collega waar die met een zendertje op de rug zich op schaatsen voortbewoog en alvast aan de reportage was begonnen. Hoewel Kleijwegt beweert dat hij diverse pogingen heeft gedaan om de schaatsende verslaggever te bereiken, is dat merkwaardigerwijze niet gelukt. Kleijwegt noemt het “lage listen”, maar kan er tegenwoordig smakelijk om lachen. Hoe dan ook: Dick van Rijn was een vlot-gebekt sportverslaggever, die zich enkele tientallen jaren lang nadrukkelijk heeft gemanifesteerd in het vaderlandse omroepwereldje. Op latere leeftijd heeft hij zich zeer verdienstelijk gemaakt ten behoeve van de organisatie en verbreiding van de sport voor gehandicapten.

    • Herman Kuiphof