Speelsters AMVJ 'nooit eens lazarus'

BREDA, 4 APRIL. Afgetekend, met vele punten voorsprong kampioen worden is mooi, maar er gaat in de sport toch niets boven de titel bemachtigen in een echte finale. Eén beslissingsduel tegen de concurrent, een sfeervolle entourage, de beker op een tafel aan de zijlijn. Zo haalden de volleybalsters van Bonduelle VVC gisteravond tegen titelverdediger Link AMVJ (3-1) het landskampioenschap binnen.

AMVJ en VVC, samen met 32 punten bovenaan geëindigd in de eredivisie, streden om de titel op de avond dat Ajax op internationaal niveau voetbalde. Dan is het stil in de rest van Nederland. In Breda, in de tot volleybalhal omgebouwde kerk van Brevok, was dat deze keer niet het geval. De kleine zaal was tot de nok toe gevuld. Ajax telde even niet. Toen in het Olympisch Stadion de halve finale van de Champions League begon, begon in Breda de vierde en laatste set.

Voor de entourage ter plekke maakte het niets uit of Ajax wel of niet speelde. Publicitair gezien was het geen handig besluit van de volleybalbond om de beslissingswedstrijd op dit tijdstip te laten spelen. De enerverende krachtmeting om de landstitel verdiende aandacht, maar de beelden (4 minuten en 16 seconden) waren op televisie te zien terwijl op het andere net Ajax nog bezig was.

VVC had liever verleden week woensdag gespeeld. De bond wilde het extra duel echter niet voor de bekerfinale van afgelopen zaterdag plannen. Bij VVC beschuldigde men Harrie de Haas, technisch directeur van AMVJ, ervan dat hij zijn invloed had aangewend. “Ik heb geen flikker geregeld”, ontkende De Haas. Het uitstel kwam AMVJ weliswaar niet slecht uit, omdat de ploeg met blessures en ziekten kampte.

AMVJ had afgelopen seizoen drie keer van VVC verloren en maar één keer gewonnen. De laatste onderlinge wedstrijd, de return in de halve bekerfinale, had de Amstelveense ploeg de nodige hoop gegeven. AMVJ won in Vught de eerste set en kwam in de tweede met 12-10 voor, maar verzuimde het werk af te maken. Daarna was het voorbij.

Hetzelfde gebeurde gisteravond. AMVJ haalde geconcentreerd de winst in de openingsset met 15-13 binnen en nam vervolgens een 14-12 voorsprong. Vijf keer mocht de regerend kampioen voor het winnende setpunt serveren, maar het lukte de ploeg niet te scoren en op een 2-0 voorsprong te komen. VVC, met de talentvolle Claudia van Thiel als beste speelster, trok via 16-14 de stand gelijk. “Bij zo'n stand moet je het gewoon afmaken, klaar”, zei De Haas na afloop.

Verliezend trainer-coach Agnes Brunninkhuis hield het in de slotfase van de tweede set bijna niet meer uit op de bank. “Als ik mijn kleren bij me had gehad, zou ik zo het veld zijn ingesprongen”, aldus de ex-international die jaren geleden wegens een kapotte knie stopte. Om er lachend aan toe te voegen: “Misschien was het wel goed dat ik er niet inkwam. Ik kan dan heel vervelend zijn. En mijn knie zou zo dik zijn geworden.”

Na de verloren tweede set was het gedemoraliseerde AMVJ kansloos tegen VVC dat met 15-11 en 15-9 de wedstrijd afmaakte. Brunninkhuis gaf na haar laatste wedstrijd als coach eerlijk toe dat VVC de titel toekwam. Vier dagen eerder had de Brabantse ploeg ook al de nationale beker gewonnen. “VVC heeft meer karakter dan AMVJ. Sommige van mijn speelsters zijn watjes, of zoals Harrie de Haas het zou uitdrukken: zandgebakjes.”

De coach verwijt zichzelf niets. “Karakters verander je nu eenmaal niet. Je kunt ze hoogstens een beetje bijschaven. Ik kan af en toe behoorlijk uit mijn dak gaan, maar ik geloof dat deze meisjes nooit eens flink lazarus worden.” Het was geen kritiek, benadrukte de coach. “Ze zijn zoals ze zijn. Ze hebben alles gegeven. Het was een loei- en loeizwaar seizoen.”

Zeven volleybalsters die gisteravond in het veld stonden, moesten zich vanochtend om tien uur alweer in Amsterdam bij bondscoach Bert Goedkoop melden. De Nederlandse ploeg gaat zich voorbereiden op het olympische kwalificatietoernooi en vertrekt zondag naar China voor drie oefenduels. “Daarom wilden we de kampioenswedstrijd ook liever vorige week spelen”, zei VVC-speelster Erna Brinkman tijdens het feestgewoel in Breda. “Maar ach, nu we hebben gewonnen, maakt het me helemaal niets meer uit.”

    • Hans Klippus