Smashing Pumpkins betoveren massa

Concert: The Smashing Pumpkins. Gehoord: 3/4 Ahoy, Rotterdam. Herhaling: 5/4 (uitverkocht).

The Smashing Pumpkins is zo'n zeldzame rockgroep die beter wordt naarmate ze voor een groter publiek spelen. Hoe uniek het ook was om de topper van de Amerikaanse gitaarscene onlangs in de intimiteit van de Amsterdamse Melkweg te kunnen aanschouwen, in Ahoy' deed de groep uit Chicago er gisteren nog een schepje bovenop. De breed uitwaaierende muziek van het ambitieuze dubbelalbum Mellon Collie and the Infinite Sadness leent zich uitstekend om meeslepend en vooral hard gespeeld te worden, zo bleek bij een concert dat met de nodige luchtverplaatsing gepaard ging. De rondfladderende orkestpartijen van een aan de viermansbezetting toegevoegde toetsenman werden zonder pardon aan de kant geveegd voor de meest meedogenloze gitaarrock die er in alternatief Amerika te koop is.

Een hardrockband in de ouderwetse zin is The Smashing Pumpkins geenszins. Daarvoor stelt zanger en songschrijver Billy Corgan zich te kwetsbaar op en kent zijn muziek te veel nuances. Zijn kaalgeschoren hoofd en t-shirt met het opschrift 'Zero' zijn een signaal. Hij voelt zich niet beter of stoerder dan de duizenden aan zijn voeten, maar hij eigent zich het recht toe om anders te zijn. Hij brengt zijn publiek bijeen in een gezamenlijke uiting van vreugde of frustratie, die af te meten valt aan de eensgezinde manier waarop de massa in beweging komt. Die wordt daarbij geholpen door de metronomische bastonen die op oorverdovend volume door de ruimte dreunen. De geperfectioneerde geluidstechniek (of liever lawaaibeheersing) draagt bij aan de manier waarop The Smashing Pumpkins het publiek als één man bij de les weten te houden.

Naast oude favorieten als de MTV-hit Today en het statige Disarm heeft het repertoire er nieuwe pieken bij gekregen, zoals Bullet With Butterfly Wings ('despite all my rage I'm still just a rat in a cage') en het contrastrijke Porcelina Of The Vast Ocean. “We nemen jullie mee op een reis door de geest in zeven minuten”, kondigde gitarist James Iha dit onbetwiste hoogtepunt enigszins gekscherend aan. In een wervelstorm van gitaargeweld hield de antister Billy Corgan zich staande als een zanger die wordt gedreven door een bittere noodzaak om zijn hart te luchten en die desnoods tegen de storm in schreeuwt om zijn teksten over de pijn van het zijn verstaanbaar te maken. Alleen Bono van U2 toonde eerder een vergelijkbaar vermogen om een publiek van Ahoy'-formaat in beweging te krijgen met muziek die het hart verwarmt en de spieren losmaakt.

    • Jan Vollaard