Matar Muhammad

Matar Muhammad: Hommage à un maître du buzuq (Inedit W 260068).

Wie bouzouki zegt, denkt aan Griekenland. De solo-cd Hommage à un maître du buzuq doet echter evenzeer aan India denken en aan Arabo-Andalusische muziek. De verklaring hiervoor is misschien dat Matar Muhammad een Libanese zigeuner is, beter gezegd was, want hij overleed vorig jaar december. Zonder twijfel een groot verlies want deze live-opnamen uit 1972, vier improvisaties op zogenaamde 'maqâms', zijn heel avontuurlijk en verbijsterend intens.

Mahummad was toen 33 en inderdaad een meesterlijk musicus, technisch gezien, maar misschien nog wel sterker in tactisch opzicht. De afwisseling van langzaam en snel, het gebruik van herhaling en vooral van stilten, getuigen van een sterk ontwikkeld gevoel voor drama. De linkerhand is daarbij net zo sterk als de rechter waardoor je vaak het gevoel krijgt een duo te horen. Atar kâr, met achttien minuten de langste maqâm, maakt door zijn ritmische felheid de meeste indruk maar de andere doen er weinig voor onder.

Deze cd is geen aardig presentje met vriendelijk exotisch getokkel erop maar een kunstprodukt van keihard goud waar een laagje stof op beland was. Dit laatste wellicht als gevolg van de burgeroorlog die niet lang na dit concert in Libanon uitbrak.

    • Frans van Leeuwen