Z op Internet; Zeg kaas!

De zaterdagse lezerspeiling vraagt deze keer naar de aard van uw familie-album. Hoe ver wilt u als ouder gaan met het fotograferen, filmen en het op video opnemen van uw nageslacht? En waar ligt de grens aan het poserend vermogen van het kind?

Er zijn ouders die al bij de eerste weeën de camera ter hand nemen, om die de daarop volgende jaren zo min mogelijk los te laten. Geen lachje kan hun kind giechelen, geen hap kan het nemen en geen stap mag het zetten, of er moet naar 'het vogeltje' worden gekeken. En ook het spelen in de tuin, de zwemles, het verjaardagspartijtje, de eerste fietspogingen en die zoen - 'o schattig!'- voor een speelkameraadje mogen uiteraard onder geen beding worden gemist. Want wie niet bewaart, vergeet misschien.

Anderen weigeren een videocamera te kopen onder het motto: ik leef maar een keer, ik maak alles dus maar een keer mee en dat wil ik niet ervaren met zo'n apparaat ertussen. Zij zien hun kind liever in het echt en beschouwen de camera als een regelrechte bedreiging van het gezinsgeluk. Want wie herinnert zich niet dat eindeloze, verkrampt grijnzend lachen tot pa eindelijk de lens had scherpgesteld? Vrolijk was daarna niemand meer.

Een onzer redacteuren ging eens op kraamvisite. Beleefd informeerde zij naar het verloop van de bevalling. Terstond werd de videorecorder ingeschakeld: “Kijk maar!” Van puffen tot persen, van kreunen tot schreeuwen: ins noch outs van de barenstijd werden het bezoek onthouden.

Nu de ongeremde reality-programma's niet meer van de televisie weg te denken zijn, wordt het tijd om de gefotografeerde werkelijkheid van het gezinsleven onder de loep te nemen. Wat is nog ethisch toelaatbaar? Hoe spontaan en zichzelf is het gefilmde kind? “Val maar, jongen”, zei de vader toen hij zijn zoontje op het klimrek zette. Zoonlief viel, pa filmde en stuurde zijn home-made blooper naar de televisie. De uitzending maakte veel van de verstuikte enkel goed.

Stuur ons uw mooiste of afschuwwekkendste ervaring met het familiekiekje, de -film of de -video. Denk aan het eerste gevoel van schaamte toen uw moeder u maar in bad blééf fotograferen. Vraag u af waarom uw kind steeds maar blijft mokken voor de lens. Of waarom u juist fotograferen móet, zoveel mogelijk. En wie moet het allemaal bekijken? Stuur daarom zomin mogelijk kiekjes. De korte brief met de cruciale anekdote of het definitieve argument heeft de voorkeur. Geplaatste inzendingen worden beloond met een boekenbon. Zaterdags peil, om in te lijsten.

Zaterdags Peil, postbus 8987, 3009 TH Rotterdam. Voor computergebruikers per e-mail aan zpeil@nrc.nl. Deze rubriek is, inclusief eerdere afleveringen, te vinden op Internet http://www.nrc.nl