Column

Huilen met een pet

'Wat te doen bij overlijden van medewerker/student'

Als organisatie kunnen wij niet voorbijgaan aan de dood van een medewerker of student. De afdeling personeel & organisatie heeft in overleg met het college van bestuur gemeend een aantal punten op papier te moeten zetten die kunnen dienen als leidraad bij het overlijden van een medewerker/student. Een instituut/academie/afdeling neemt in principe initiatief na ontvangst van een rouwkaart, naar aanleiding van een overlijdensadvertentie of na een mededeling van één van de nabestaanden. Van de verschillende categorieën 'medewerkers' en bij het overlijden van een student kunnen de volgende richtlijnen aangehouden worden. Er wordt een advertentie geplaatst in de Tubantia en de Twentsche Courant en eventueel in een landelijk en/of regionaal dagblad (zie bijlage).

Het hierboven afgedrukte tekstje is het begin van een officiële regeling inzake het overlijden van medewerkers/studenten van het college van bestuur van de Hogeschool Enschede. Ik bespaar u het ijskoude stukje Kafka dat nog volgt, maar voor iedereen is er een afgemeten hoofdstukje. De medewerker wordt apart genoemd, net als het hoofd van een instituut, academie of afdeling, het lid van het college van bestuur, de student en uiteraard de oud-medewerker. De maker van het werkstukje heeft alles samengevat in bijgaande tabel en ik moet toegeven: overzichtelijker kan het bijna niet. Het is modern management van de bovenste plank en nog nooit zag ik zo'n economisch en efficiënt staaltje verdrietverwerking.

Het opwekkende proza werd mij toegezonden door een onthutste medewerker aan deze onderwijsinstelling, die zijn 'meerderen' inmiddels al heeft laten weten dat hij na zijn overlijden verschoond wil blijven van dit postmortale dienst- en eerbetoon. Sterker nog: hij heeft zelfs een kopie van de brief aan zijn eigen testament toegevoegd. De goede man neemt geen enkel risico. En terecht. Voor je het weet staat er een boterletter uit het college van bestuur aan je kist te kakelen. Niet spontaan, maar volgens de tabel. En zijn speech is geschreven door de personeelsconsulent van de afdeling Personeel & Organisatie. Ik heb de afgelopen weken een beetje in het Twentse rondgebeld en kwam tot de verbijsterende ontdekking dat de consulent alle brieven, advertenties en toespraken al op floppy heeft staan. Het is een heel slim computerprogramma en hij hoeft alleen maar moedig gedragen ziekbed te koppelen aan oud-medewerker of student aan tragisch ongeval. Zelfs voor zelfmoord heeft hij een aangepaste tranentrekker klaarliggen. Het is eigenlijk alleen een kwestie van naam, geboortedatum en geslacht invullen. De computer doet de rest. Wel is het slim om de tekst voor de zekerheid even door te lezen. Ook een computer gaat wel eens de mist in en dat is niet alleen vervelend voor de familie, maar je staat als lid van het college van bestuur zelf ook voor joker. En dat is lastig. Je staat daar nou eenmaal niet voor je lol te janken. Het is toch huilen met een pet op. In de tabel moet ik erg lachen om het feit dat, als er iemand uit het bestuur het tijdelijke met het eeuwige verwisselt, er dan sowieso in een landelijk dagblad moet worden geadverteerd en dat het bij de medewerker afhangt waar hij werkzaam was. Dus de kantinebeheerder hoeft niet in de NRC. Volgens mij kan je je, als oud-student, juist de man van de koffie en de gevulde koeken het beste herinneren. Maar dat hij dood is mag men buiten de regio niet weten. Dat hebben de bestuurders zo besloten. Wat een ordinaire ijdeltuiten. Heerlijk. Ook willen ze, als zij zelf dood zijn, de vlag halfstok op alle locaties, terwijl voor een student alle masten leeg blijven. Mocht je als student voor altijd inslapen dan kan er nog geen eens een briefje naar de familie af, maar als een bestuurslid sterft dan krijgt de familie wel een condoleance. Waarschijnlijk met de tekst hoe erg het is. Ik hoop dat ze voor zichzelf het woord 'onmisbaar' niet vergeten.

De tabel voor de overleden student! Als ik het had verzonnen dan hadden allerlei fatsoensrakkerige lezers mij via een ingezonden brief laten weten dat ik een ziek brein heb, maar gelukkig is dit stukje gemaakt door de veel perversere geesten van de Hogeschool Enschede. De mentaal verwrongen managers van 1996 hebben het bedacht en er is niemand die ertegen protesteert. De slome sukkels voeren het gewoon uit.

Iedereen op de Hogeschool Enschede weet vanaf nu welk stukje 'medelevenplanning' in de la van de directie ligt en waar het bestuur zich zoal mee bezighoudt. Voor de Twentse studenten heb ik maar één advies:

Als er iemand van het college van bestuur overlijdt: vlag in top op alle locaties. En als een van jullie een vrolijk speechje in het crematorium houdt, zal ik hoogstpersoonlijk voorzichtig op de kist hurken en een zachte, dampende drol op het gelakte eikenhout leggen. Lijkt me een prachtige graftak.