Mama is veel te oud voor nog een baby!

Khadija uit Somalië is voor de zesde keer zwanger. Haar vermoeide blik waarschuwt me om niet al te uitbundig op deze mededeling te reageren, dus klop ik haar troostend op de schouder. “Was het eigenlijk niet de bedoeling?” Khadija zucht. “Kinderen in Nederland moeilijk”, zegt ze. “In Somalië makkelijk: kinderen zij allemaal speelt buiten. In Nederland kinderen moet naar voetbalclub, naar video kijken, computer spelen. Allemaal duur.”

Zwangerschappen worden mij regelmatig gemeld, maar het gaat niet altijd met vreugde gepaard. Rachida uit Marokko ligt drie lessen lang met haar smalle, witte gezichtje op de tafel, zo erg vindt ze het. In de pauze dringen de vriendinnen kwetterend om haar heen om haar op te beuren en alle alternatieven komen daarbij uitgebreid aan de orde. Maar het eind van het liedje is dat de buik ongestoord in omvang toeneemt, en ten slotte moet de schoolcarrière weer voor een tijdje worden onderbroken.

Maria uit Midden-Amerika wordt met de grootst mogelijke tegenzin oma, want ze heeft al zoveel problemen dat ze dit er nauwelijks bij kan hebben. Haar oudste zoon zit in de gevangenis, haar enige dochter is van huis weggelopen en bij de Getuigen van Jehova gegaan, en nu heeft haar jongste zoon een Nederlands meisje van veertien zwanger gemaakt. De tiener is door haar ouders het huis uitgegooid en bij Maria ingetrokken; daar ligt ze de hele dag voor de televisie en consumeert uitsluitend megahoeveelheden cola en chips. En Maria, die er altijd zo trots op was dat ze aan elke vinger van haar hand wel een man kon krijgen, en die nooit moe werd te vertellen over die Hollandse co-piloot die haar probeerde te verleiden, op de allereerste vliegreis die zij ooit maakte, toen ze met haar nieuwe Nederlandse man naar Europa vloog, deze Maria is van de zorgen prompt al haar sterke verhalen kwijtgeraakt. En dan loop ik in een overvolle winkel van het Kruidvat de Marokkaanse Fatiha tegen het lijf. Met haar dochter van een jaar of zeventien staat ze de prijzen van shampoo te vergelijken. Fatiha is ergens in de veertig, moeder van een stuk of vijf tieners, naar mijn stellige indruk een afgerond gezin. Geen wonder dat haar aanblik me verrast. De buik die ze meetorst vult met gemak het gangpad, geen mens kan er meer door. “Dag Fatiha”, zeg ik. “Hoe gaat het met je? Ik zie dat je binnenkort een baby'tje krijgt.” Want zo'n buik kun je gewoon niet over het hoofd zien. “Ja”, zegt Fatiha, en ze bloost en ze wil er nog iets aan toevoegen, maar dan neemt de dochter het woord van haar moeder over. Niet gehinderd door de omstandigheid dat zij en ik elkaar niet kennen, slaat ze direct een familiaire toon tegenover mij aan. “Ja kijk, we hebben er natuurlijk meteen aan gedacht om het kind weg te laten halen”, zegt die dochter, en ik zie winkelende vrouwen rondom ons ontzet opkijken. “Mama is veels te oud voor nog een baby. Ze is al veertig! En mijn jongste zusje al twaalf!” Fatiha knikt en lacht want ze is trots op die grote dochter die het allemaal zo knap kan verwoorden. “Veel te oud, hè”, zegt ze, “maar ja. Ongelukje.”

Dan maakt Abdul uit Somalië alles goed door het grote geluk dat hij tentoonspreidt als hij de geboorte komt melden van zijn tweede dochter, een reuzin van negen pond. “Mijn eerste dochter was een cadeautje”, proest hij, “deze is meer een cadeau!”