'Ik word iedereen soms zo zat en dan is leren een welkome afleiding'

ROTTERDAM, 29 MAART. “Ik heb kanker in de buik. Twee weken geleden ontdekt”, zegt brugklasser Aart (13) onomwonden. Hij zit gebogen over zijn leerboeken Engels in een schoollokaal in het Rotterdamse Sophia Dijkzigt Ziekenhuis. De twee schooluren van negen tot elf 's ochtends en het uurtje in de namiddag doorbreken de ziekenhuissleur. “Ik voel me soms echt niet lekker, ben net geopereerd en moet nog veel onderzoeken ondergaan. Ik word soms iedereen zo zat. Zelfs mijn ouders. Dan is deze school een welkome afleiding.”

De directeur van de Ziekenhuisschool Rotterdam, O. Mourik, is verbaasd dat Netelenbos de ziekenhuisscholen niet heeft geconsulteerd over haar plan mogelijk àlle scholen op te heffen. “We hebben haar vaak aangeschreven, maar kregen geen antwoord.”

Volgens Mourik realiseert de staatssecretaris zich onvoldoende wat onderwijs aan zieke kinderen inhoudt: “Je krijgt hier hele zware gevallen: chronisch zieke en terminale patiënten. Dat stelt enorme eisen aan leerkrachten. Die expertise hebben we hier. Leraren uit het reguliere onderwijs zijn daar niet voor toegerust en kunnen dat er niet even bijdoen.”

Mourik beklemtoont naast de leerdoelen - “Er wordt hier stevig aangepoot” - ook het psychologisch belang van ziekenhuisonderwijs: “Het leren haalt het kind uit zijn isolement. Voor ouders en artsen zijn kinderen in de eerste plaats ziek. Voor ons zijn ze eerst kind. Zieke kinderen zijn ook kinderen en hebben, ondanks een beperkt toekomstperspectief, ook het recht om te leren. Bovendien kunnen ze bij de leerkracht terecht met dingen die ze niet aan hun ouders kwijt kunnen. Wat wij doen is het kind aanspreken op vermogens die wel gezond zijn en dat is moeilijk meetbaar.”

Volgens Y. Thijssen, leerkracht aan de ziekenhuisschool in Nijmegen, mag onderwijs aan zieke kinderen zich niet beperken tot het ziekenhuis. “De opname in het ziekenhuis mag dan wel korter zijn, daar staat tegenover dat de zorg thuis langer is geworden. En voor onderwijs aan kinderen thuis zijn er nauwelijks voorzieningen. Reguliere leerkrachten komen er niet aan toe en weten niet hoe ze ermee moeten omgaan. Wij willen en kunnen dat wel, maar mogen het niet.”

Voorlopig gaat Julian (18), met infuus en al, wel naar de ziekenhuisschool van Rotterdam. “Het geeft houvast.” Volgens de haarloze VWO'er verloopt het contact met leraren en klasgenoten van zijn 'thuisschool' steeds moeizamer. “Ze weten dat ik kanker heb en ze sturen wel kaarten, heel veel zelfs, maar ze weten niet precies wat ze met me aanmoeten. Het ziet er namelijk niet goed voor mij uit.”