Filmles in Rialto; Hoe maak je jurkeruis?

Rialto, Ceintuurbaan 338, Amsterdam. 3 en 10 april. Aanvang 14u.

“Dit is het allerleukste speelgoed dat een jongetje kan krijgen!” Orson Welles was helemaal geen jongetje meer toen hij voor het eerst in zijn leven een film ging maken. Hij was 26 jaar en bijna twee meter lang. En zijn eerste film, Citizen Kane, was ook helemaal geen kinderfilm. Maar hij had wel gelijk. Als je de baas bent op de set, de plek waar de film wordt gemaakt, is het net of je met speelgoed speelt. De andere mensen doen precies wat jij zegt dat ze moeten doen. Iedereen op de set van Citizen Kane speelde mee met het verhaal dat Orson Welles had verzonnen. Ze droegen de kleren die hij wilde dat ze zouden dragen. En ze zeiden precies de woorden die hij voor ze had opgeschreven. Hij kon wel juichen naast de camera. Hij was nu een regisseur en het was lang geleden dat hij zó leuk had gespeeld.

Veertig kinderen tussen de 6 en de 13 jaar spelen al een paar weken aan een film. Filmhuis Rialto in Amsterdam organiseert elke woensdagmiddag een workshop en elke week leren de kinderen die daaraan meedoen weer een nieuw onderdeel van het filmmaken. Vorige week ging het over acteren en toen vertelde sterspeler Olivier Tuinier wat hij moest doen in de films Het zakmes en De tasjesdief.

Deze woensdag ging het over geluid in de film. Ad Roest, die voor heel veel Nederlandse films het geluid heeft gemaakt, liet een klein stukje van Lang leve de koningin zien. Toen kon iedereen in de zaal horen wat een ingewikkeld speelgoed film eigenlijk is. Heel veel geluiden worden namelijk apart gemaakt. Voetstappen, ruisende jurken, kwetterende vogeltjes of een dienblad dat omklettert. Later, als alle losse stukken beeld en geluid aan elkaar worden geplakt tot één film, komt alles op de juiste plaats. En dan gaat er ook nog muziek overheen.

Toen Ad Roest klaar was met vertellen, kregen we Lang leve de koningin te zien en konden we horen dat inderdaad alles op de goede plaats terecht was gekomen. De stem van Sara, de jurkeruis van de witte koningin en het hoefgetrappel van de paarden.

Daarna gingen de kinderen verder met het werk aan hun eigen speelfilm. Mashud (12) en Dlován (11) maken een comedy, een grappige film. Hij gaat over een dief die een snoepwinkel overvalt. Mashud speelt dat hij die dief is en daarom draagt hij een bivakmuts. Als hij binnenkomt, gaat de bel van de winkeldeur. Maar in de bioscoop Rialto hebben ze geen winkeldeur en dus moet iemand dat geluid namaken. Dlován rinkelt met een theelepeltje in een glas en dan lijkt het alsof er een belletje klinkt.

Fokelien Hali, die de workshops heeft bedacht, houdt een microfoon bij het glas en neemt het gerinkel op. En als Mashud-de-dief het geld bijelkaar graait, verfrommelen een paar kinderen wat papier. Dat neemt Fokelien ook op. Maar als de dief weg wil lopen, struikelt hij, want dan heeft een meisje dat in de winkel stond zijn veters aan elkaar geknoopt. De bons die dan klinkt, dat is echt de bons van Mashud.

De workshop is nog twee keer, alleen zijn alle kaartjes daarvoor al uitverkocht. Je kunt de komende twee woensdagmiddag nog wel naar de kinderfilms-met-uitleg in Rialto. Volgende week draait Mijn vader woont in Rio en daarbij vertelt cameraman Jules van der Steenhoven over zijn werk.