New Age (2)

'De aantrekkingskracht van de moderne wetenschap is dat het alles begrijpelijk maakt als onderdeel van een proces. Maar verklaren doet het uiteindelijk niets.' Een vrije variatie op het intro bij het artikel van Sjoerd de Jonge getiteld 'De kosmische knuffelcultuur van New Age' (W&O, 14 maart). Hoewel ik zelf geen New Age-aanhanger ben, irriteerde deze bijdrage mij nogal. De samenvatting die het geeft van het proefschrift New Age Religion and Western Culture van W.J. Hanegraaff waardeer ik niettemin zeer. Maar terwijl Hanegraaff zich volgens de recensent in zijn dissertatie nergens 'laatdunkend of vijandig' over New Age uitlaat, meent De Jong dit in een ouverture en toegift bij zijn bespreking wel te moeten doen. Hanegraaff, zo lezen we, kon dit niet, omdat hij zich als wetenschapper nu eenmaal moest houden aan de spelregels van de empirische methode.

De handen van de schrijver van een stukje in de krant zijn daar, net als die van Newe Age-goeroes, kennelijk niet door gebonden. En De Jongs handen jeuken, dat wordt als snel duidelijk. Gewapend met, en geïnspireerd door, het 518 pp. dikke proefschrift timmert hij flink los op de New Age-beweging. Na voor 'parasieten' en 'gepeverteerden' te worden uitgemaakt, knuppelt de auteur deze 'mensen die de wetenschap niet begrijpen of kunnen bijhouden' terug in de armen van de kerk. Want als opium van het volk een onuitroeibaar fenomeen is, zo redeneert hij, dan hebben die dolende zielepieten nog altijd een beter houvast aan de dogma's en de institutionalisering van de traditionele religie. Hartelijk dank mijnheer De Jong voor dit inzicht. Mogen we misschien in een volgend artikel, of in een reactie op deze brief, ook vernemen hoe en wanneer de empirische wetenschap het fundamentele mysterie van het bestaan gaat oplossen?