Handicap

Langzamerhand begint het me geweldig te irriteren hoe er wordt geschreven over het gebrek aan schoolkeuze voor lichamelijk en/of geestelijk gehandicapte kinderen. De indruk wordt voortdurend gewekt dat het speciaal onderwijs zijn uiterste best doet die kinderen binnen te houden. Dat staatssecretaris Netelenbos dat ook denkt blijkt wel uit het Schoolvoorbeeld van Michaja Langelaan in NRC Handelsblad van 7 maart 1996. Daarin zegt Netelenbos dat ze verbaasd is dat het speciaal onderwijs mee wil werken aan 'Weer samen naar school'.

Mijn punt is dat het reguliere onderwijs het aan zichzelf te wijten heeft dat al dat speciale onderwijs is ontstaan. Het reguliere onderwijs weigerde, ook nog ver na de oorlog, allerlei gehandicapte kinderen op te nemen. Misschien omdat ze niet wisten wat ze met die blinde of spastische kinderen in hun klas van 40 leerlingen zouden kunnen doen, maar ook doodgewoon omdat ze het vaak eng vonden en niet bereid waren de extra sores, die dergelijke kinderen met zich meebrachten, als verschonen, op de wc zetten, naar boven dragen etc., op zich te nemen. Zelfs nu, met alle ambulante begeleiding, is het vaak heel moeilijk een reguliere basisschool over te halen het te proberen met dit gehandicapte kind. Ik spreek vanuit een lange ervaring in het mytylonderwijs.

De vraag is ook hoe 'fijn' is het voor een gehandicapt kind om tussen kinderen te zitten, die kunnen rennen en goed praten en die allemaal sneller zijn en minder gauw vermoeid en die vaak minder problemen hebben met leren en die niet met hun typemachine in de gang gezet worden om hun taal- en rekenwerk te maken, omdat het geluid van de machine de andere leerlingen zo stoort in de klas. Onze ervaring is dat een gehandicapt kind voor zijn ontwikkeling soms (een tijdlang) meer gebaat is bij een meer geëigende omgeving om tot prestaties te komen

En als je ziet, hoe lang het vaak duurt voordat ouders er mee kunnen leven, dat ze een gehandicapt kind hebben, dan ben ik bang, dat 'de grote vasthoudendheid, waarmee ze hun doel bereikt hebben' (het plaatsen van hun kind op een gewone school) zeker gedeeltelijk het gevolg is van 'het er nog niet mee kunnen leven'.