Poeder wil niet in de schaduw van Tuur boksen

DEN BOSCH, 26 MAART. Don Diego Poeder staat garant voor vuurwerk. De sterke Rotterdammer, nog ongeslagen in zijn twaalf profpartijen, wenst in de boksring tijd noch moeite te verspillen. Meestal is het pats, boem, klaar. Op naar de volgende klus, in de hoop ooit voor een titelgevecht in aanmerking te komen.

Gistermiddag, in het stadhuis van Den Bosch, viel de goedaardige reus uit zijn rol. Tijdens een persconferentie van Regilio Tuur, die op 1 april in de Maaspoort zijn wereldtitel (WBO-versie) verdedigt tegen de Mexicaan Valenzuela, haalde Poeder uit naar zijn grote voorbeeld. Het was de eerste keer dat hij in zijn loopbaan ook verbaal van zich afbeet.

“Tuur zou best wat meer respect voor mij mogen tonen”, bromde Poeder. Daarmee zette hij de toon, waaruit bleek dat er niet langer harmonie heerst in de boksfamilie van Tuur. Want later bleek dat ook Raymond Joval en in mindere mate Orhan Delibas moeite hebben met de overheersende positie van hun geestelijke vader.

De onvrede van Poeder over de dominante houding van Tuur sluimert al een tijdje. Uit respect voor zijn succesvolle landgenoot (“hij heeft me tenslotte naar New York gehaald”) en uit gevoel van saamhorigheid hield hij zich lang gedeisd. Maar toen hij gisteren bij aankomst in Den Bosch de posters voor het gala zag, brak zijn weerstand. “Deze behandeling verdien ik niet”, gromde Poeder.

Tuur, die sinds het begin van zijn internationale opmars nauw betrokken is bij het ontwerp van zijn affiches, staat centraal in kleur afgebeeld, met de armen gespreid. Achter hem zijn zwartwit foto's gemonteerd van Poeder en Delibas. Een portret van Joval ontbreekt, omdat de Amsterdammer wegens een serie 'misverstanden' niet op het bijprogramma in actie komt. Met de vormgeving van de poster gaat Poeder akkoord, alleen de bijbehorende slogan, ook door de boksende miljonair zelf bedacht, staat hem niet aan. 'Tuur & Company', luidt het motto.

“Hoe kan hij nu zoiets bedenken?”, klaagde Poeder. “Ik werk helemaal niet voor hem. Ik werk voor mezelf, voor Roca en voor Hoffman. Tuur en ik werken hooguit samen. Hij had voor deze woorden toestemming aan mij moeten vragen. Natuurlijk is hij als wereldkampioen de belangrijkste man van het boksgala. Maar hij moet ook een beetje respect kunnen opbrengen voor zijn mindere collega's. Dat zie ik aan deze posters niet af. Ik wil niet als company aangekondigd worden. Ik heb recht op mijn eigen naam, ik werk er hard genoeg voor.”

“Don Diego heeft zich in New York ontwikkeld van een knul tot een volwassen kerel, zowel fysiek als mentaal”, stelde Tuur. “Zijn kritiek is hiervan het bewijs. Dit had hij een jaar geleden nog niet durven zeggen. Maar hij moet wel uitkijken dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Hij had zijn ongenoegen ook op een andere manier kunnen uiten. Maar goed, hij is nog jong, hij mag nog fouten maken. Het laatste woord is hierover in elk geval nog niet gezegd.”

Manager Hoffman antwoordde diplomatiek. “Ik zal niemand het recht ontzeggen iets te denken of te zeggen. Don heeft zijn hart gelucht, Regilio heeft gereageerd. Voor mij is daarmee de discussie gesloten. Ik concentreer me liever op het komende WK-gala.”

Hector Roca, de gerenommeerde trainer van Tuur, Poeder, Delibas en Joval, was in het openbaar minder lief voor zijn loslippige vuistvechter. “Don't worry, take it easy”, mompelde de voormalige Panamees. “Jouw tijd komt nog wel. Voorlopig moet Tuur nog op al jouw respect rekenen. En dat moet jij nog opbouwen en afdwingen.”

Poeder, later: “Ik heb al het geduld van de wereld. Al moet ik nog jaren wachten op mijn kans, ik zal wachten. Ik boks nog niet voor het geld, ik doe het voor respect. Daarom reageer ik ook nu zo scherp. Het is een pure gevoelskwestie. Ik zit niet in het Team-Tuur, maar in het Team-Poeder.” (ANP)