Keihard, tragisch en ook melodisch

Concert: Flaming Lips. Gehoord: 24/3 Melkweg, Amsterdam.

Twee studenten aan de astronautenopleiding van NASA worden hopeloos verliefd op elkaar. Hij zakt voor het examen. Zij slaagt cum laude en vertrekt voor een ruimtereis van tien jaar naar de sterren. Het lied heet They Punctured My Yolk en het is typisch voor de dramatische schrijfstijl van zanger/gitarist Wayne Coyne van de Amerikaanse rockgroep Flaming Lips. De tragiek druipt ervan af met songtitels als The Abandoned Hospital Ship, of wat te denken van Lightning Strikes The Postman?

Op het podium hebben de Flaming Lips geen tijd voor subtiliteiten. Midvoor op het toneel drinkt de imposante drummer zijn whisky, voordat hij losbarst in de zwaarste slagwerksalvo's sinds de dood van Led Zeppelin-drummer John Bonham. Naast hem doen de gitaristen hun best om MC5, de hardste punkgroep aller tijden, te overstemmen.

In het donker speelt de bassist zijn melodieuze baspartijen, zoals alles aan Flaming Lips muzikaler blijkt dan het op het eerste gehoor tegen de trommelvliezen stuitert. De nummers mogen er zijn, en als het moet speelt drummer Steven Drozd tijdens de zachtere passages zelfs een heel aardige partij éénhandige piano.

The Flaming Lips uit Oklahoma City bestaan al twaalf jaar, maar nu pas begint hun ster te rijzen. Vorig jaar stonden ze op het prestigieuze Lollapaloozafestival en tot verbazing van de bandleden werd het nummer Bad Day gebruikt in de film Batman Returns, ter introductie van slechterik The Riddler. De groep heeft een winnende combinatie van muzikaliteit, ironie en een verpletterend rock & roll-gevoel.

Vergeleken bij hun keiharde rocksongs verbleekt Smashing Pumpkins tot een brave folkrockband en lijkt Sonic Youth een welgemanierd blokfluitorkest. Leadgitarist Ronald Jones is een muzikant uit de school van Robert Fripp, die zijn instrument in alle toonaarden kan laten fluiten, piepen en brommen. Wayne Coyne ziet het allemaal grijnzend aan, terwijl hij de meest verschrikkelijke teksten zingt over eenzame aspirant-astronauten en verkoolde postbodes.

De grootste kracht van Flaming Lips schuilt in het vermogen om te verrassen. Vergeleken bij het recente album Clouds Taste Metallic, hun zevende alweer, klinken ze robuuster en is er meer ruimte voor spontane invallen. Zoals de toegift die begon met een liefdevolle ode aan Louis Armstrong in diens What A Wonderful World, om te ontaarden in een ontlading van samengebald rocklawaai die het legendarische optreden van The Who tijdens Woodstock in herinnering riep.