Blur: beschaafd raggende wilde pop

Concert: Blur. Gehoord: 22/3 Paradiso, Amsterdam.

De muziek van de Engelse groep Blur is als een nonchalante gentleman; hij gaat gekleed in een sjofel colbert, maar heeft uitnemende manieren en een aristocratie die zich niet laat verloochenen. Blur maakt popliedjes met veel knipogen en dubbele bodems. Het resultaat is vrolijk - soms kakofonisch en ook wel eens wild raggend als waren het composities van The Buzzcocks, maar uiteindelijk altijd beschaafd.

Blur was een van de eerst groepen die vorm gaven aan de huidige Britpop-golf en de pijlers van deze stroming vallen dan ook bijna samen met die van de muziek van Blur: èchte liedjes met een 'poppy' geluid, gevatte teksten en uitbundige live-optredens waar het publiek weer eens vermaakt wordt. In populariteit is de groep inmiddels voorbij gestreefd door de 'arbeiders' uit het Noorden, Oasis, die bijvoorbeeld ook in Amerika een poot aan de grond krijgen. Dat Blur daar niet in slaagt heeft alles te maken met het typische Engelse karakter van hun songs. De Amerikanen schijnen niet gevoelig te zijn voor een onderwerp als 'Country House', een van de laatste singles van de groep.

Maar in Nederland is zanger Damon Albarn een idool, dat bleek vrijdagavond in Paradiso waar voor het podium een haag van tienermeisjes stond die zelfs op de hoogte waren van het feit dat Albarn die dag verjaarde. Blur, aangevuld met twee blazers en een synthesizer-speelster gaf een voorbeeldig concert: enthousiast, afwisselend en muzikaal.

De muziek van Blur is niet simpel, ze is wel poppy maar niet rechtlijnig. De instrumentatie lijkt opgebouwd uit door elkaar heen geweven melodielijntjes van elkaar beconcurrende instrumenten: blazers, keyboards, gitaren en drums waar Damon Abarn met jongensachtige stem en nadrukkelijk Cockney-accent zijn slimme verhaaltjes over het moderne leven doorheen jakkert. Geen aanleiding tot illustratie blijft daarbij onbenut: als Albarn rept over een kameel in de woestijn wordt er onmiddelijk een Arabisch klinkend riedeltje toegevoegd.

Deze veelzijdigheid kwam live uitstekend tot zijn recht. In iets rauwere versies dan op de cd werden de nummers uitgevoerd door muzikanten die tegen het eind van het optreden onder aanvoering van Albarn over het podium hopsten alsof ze op skippy-ballen zaten. Hoogtepunt was het nummer Girls & Boys, over meisjes die jongens willen zijn en andersom. Sloeber of gentleman, jongen of meisje; Blur is op aangename wijze ambigu.