Piepen is net zo erg als brullen

Pavarotti & Friends, zondag 24 maart, RTL4, 20.45u.

Er zou een internationaal verdrag moeten worden gesloten dat popmusici verbiedt zich te bemoeien met klassieke muziek. Het tweede artikel van dit verdrag zou moeten voorzien in zeer hoge boetes voor operazangers die zich vergrijpen aan popliedjes. Hoe hard zo'n overeenkomst nodig is, blijkt weer eens uit Pavarotti and Friends, een registratie van het concert dat de operazanger Luciano Pavarotti met zijn popvrienden in september 1995 gaf in zijn woonplaats Modena. De timing van de uitzending morgenavond van dit concert kon niet beter. De afgelopen week was Pavarotti uitgebreid in het nieuws wegens een echtscheiding en een affaire met ene mevrouw Mantovani, die hem waarschijnlijk 250 miljoen gulden gaan kosten. Dat zal hij moeten betalen uit de opbrengst van de concerten die Pavarotti gaf en zal geven met zijn operavrienden Placido Domingo en José Carreras, want het optreden met zijn popvrienden leverde hem niets op. De opbrengst hiervan ging naar War Child, de Engelse stichting die zich inzet voor de jonge Bosnische oorlogsslachtoffers.

In vrijwel alle nummers speelt Pavarotti de hoofdrol en steeds laat hij horen dat hij veruit het beste van allemaal zingt. Want al zijn zijn popvrienden vooral van het soort dat gegalm niet schuwt, de meesten komen in vergelijking met de zingende theezak, zoals Pavarotti door een criticus ooit is genoemd, niet verder dan machteloos en vlak gezang. Simon Le Bon bijvoorbeeld moet ver boven zijn macht zingen om Pavarotti een beetje partij te kunnen geven in Ordinary World, een nummer van Duran Duran waarvan Le Bon zanger is. Bono, de zanger van U2 die steeds meer messianistische trekken krijgt, doet in het speciaal voor het concert geschreven 'Miss Sarajevo' niet eens zijn best om Pavarotti partij te geven waardoor dit nummer een merkwaardig tweeslachtig karakter krijgt. Dieptepunt van het optreden is het Ave Maria, gezongen door Pavarotti en Dolores O'Riordan, zangeres van de Ierse groep The Cranberries. Het is ronduit pijnlijk om te horen hoe zij haar best doet om mooi en goed te zingen en op vrijwel alle punten - toonvastheid, frasering, enzovoort - faalt. De enige popzangers die niet al te veel onder doen voor Pavarotti zijn Meat Loaf, misschien niet toevallig behept met ongeveer hetzelfde postuur als de operazanger, en vooral Michael Bolton, de Amerikaan met het langste matje ter wereld.

Dit wil niet zeggen dat Pavarotti ook werkelijk de beste is. Hij zingt popliedjes zoals hij aria's zingt, keihard, met veel vibrato en vertoon van macht. Het enige verschil met zijn operazang is dat hij de popmuziek voordurend van blad moet lezen. Maar net zo onverdragelijk als popzangers die klassieke liederen piepen, is een operazanger die popnummers brult.