Column

Crazy cows

Een vriend van mij houdt regelmatig zogenaamde peptalks voor bedrijven en kwam laatst in een zaaltje waar vijftien Novotel-directeuren op een skippybal zaten. Niet verzonnen!

Wat gebeurt er met je als je besmet bent met de ziekte van Creutzfeldt-Jakob? Je hersenen worden langzaam aangetast, je wordt dement, je begint jezelf te verwaarlozen en je wordt steeds sneller moe. Dit las ik afgelopen donderdag in een Amsterdamse tram, om precies te zijn in lijn 4. Dat is de lijn tussen het Centraal Station en de RAI. Ik keek in de droeve gezichten van de grauwe vrouwen, bepakt en bezakt met afgeladen plastic tasjes vol foldertjes, monstertjes en voordeelbonnen. Ze waren naar de Huishoudbeurs geweest en een erger soort vrouwen bestaat er niet. Vrouwen die naar de Huishoudbeurs gaan zien er nog redelijk monter uit, maar vrouwen die naar de Huishoudbeurs zijn geweest zijn mensonterend. Het is het soort vee dat je bij de 5 Uur-show ziet klappen voor Viola Holt, maar dan murw van de kilometers die ze hebben gesjokt langs de kraampjes van Story, Telegraaf, Blokker, Blue Band (uit een flesje), Croma (ook uit een flesje), Mona, Kips Leverworst, Mora Frikadellen en al die andere smeerlapperij. Ze consumeren die viezigheid al jaren en zijn er dan ook ernstig door aangetast. Het zijn vlezige, a-seksuele steunkousenmokkels van vijfendertig (en al volop in de overgang!) met van die dooie vissenogen, een incontinentiepamper tussen hun benen en een Hans Anders-aanbieding op hun neus. Ze staarden me wezenloos aan, terwijl ik las over de gekke koeienziekte. Misschien zijn er al miljoenen mensen besmet, schreef mijn bedreigde avondblad en ik zag tussen de regels door de zompige vrouwengezichten waterig naar het Rokin loeren.

De avond ervoor had ik hun mannen ontmoet. In het Olympisch Stadion. Ik zat daar tussen vijftigduizend (50.000!) volwassenen met roodwitte shawltjes en petjes op, die met een door de club geschonken plastic vlaggetje op de maat van de muziek zaten te zwaaien. In de rust en na de wedstrijd plassen ze allemaal tegen het betonnen monument aan en dat moet na al die jaren Ajax dan ook verzadigd zijn van de mannen-urine.

Op de radio hoorde ik dat ramptoeristen door het Assense straatje rijden, waar een wanhopige weduwnaar zich, na het vermoorden van zijn drie kinderen van het leven heeft beroofd. Ze gluren zelfs door de ramen van het huisje waar het familiedrama zich heeft afgespeeld. Op de televisie zapte ik mijzelf per ongeluk in een Tros-programma en zag een tribune geestelijk gehandicapten onder leiding van ene Albert West meeklappen met jolige Nederlandse artiesten. Ondertussen zwalkten mijn gedachten langs Robin Linschoten, die vorig jaar al wist dat de CTSV-top er helemaal niets van bakte, maar hij was te schijterig om in te grijpen. Natuurlijk treedt Robin niet af, wordt er door zijn vriendjes in de kamer ook niet toe gedwongen en als hij vrijwillig vertrekt dan krijgt hij een paar jaar zijn riante salaris mee. Net als Van Leeuwen, Van Otterloo en Van Rooijen. Wanbeleid door louter onkunde en dan de rest van je leven op kosten van de staat lekker je neus leeghalen. Van Randwijck van Justitie en de gesjeesde buschauffeurs Testa en Nyqvist gingen hen voor. Het wordt door de week nog druk op de golfbaan.

De gekke koeienziekte wordt niet verspreid door een bacterie of een virus, maar door een eiwit en heeft een incubatietijd van vier tot veertig jaar. Er wordt gevreesd voor een bijzonder grootschalige epidemie. Hoezo gevreesd? We zitten er midden in, alleen zijn we inmiddels zo gestoord door de Britse hamlappen van Albert Heijn dat we het zelf niet meer door hebben.

Een vriend van mij houdt regelmatig zogenaamde peptalks voor bedrijven en kwam laatst in een zaaltje waar vijftien Novotel-directeuren op een skippybal zaten. Eet smakelijk.