Hetze

In zijn werkkamer op het Elysée keek president Chirac naar de hoge stapel rapporten die hij nog moest doornemen. Het moeilijkste was altijd om te beginnen. De concentratie op peil brengen en dan tegen jezelf zeggen dat het moet, daar ging het om. Misschien hielp het als hij eerst een klein glaasje champagne dronk.

Naast zijn bureau stond een ijskastje, dat al door vele presidenten was gebruikt. Hij kon als aperitief natuurlijk een glaasje cointreau nemen, of wat dacht hij van een pernod? Na enig wikken en wegen koos de president toch voor champagne. Een hele fles?

Nee, dat was overdreven. Hij haalde een piccolootje brut te voorschijn en maakte dat op een geoefende wijze open. Dat wil zeggen: praktisch zonder te knallen. Bij de echte kenner hoor je eerder een implosie dan een explosie. De president schonk zichzelf eens in. Zo, dat smaakt.

Het eerste rapport handelde over de verkoop van drugs en beschreef voornamelijk de alarmerende situatie in Nederland. De president nam nog een slok en begon zich te ergeren. Alleen al dat woord coffeeshops. Hebben de Nederlanders geen gewoon Nederlands woord voor café? Waarom moet het weer in het Engels?

Zijn die Nederlanders dan niet trots op hun eigen taal?

In zijn ergernis merkte de president dat zijn piccolootje op was.

Hij zou natuurlijk nu een flesje wijn kunnen openmaken. Wit?

Rood? Rosé? Hij deed de deur van zijn ijskastje open. Wat zou hij nemen? Een rosé d'Anjou of een witte Sancerre? Ten slotte maakte de president een Chablis open, altijd een heerlijke droge wijn. In het rapport las hij dat je in elke Nederlandse coffeeshop een uitvoerige prijslijst kunt vinden van alle aangeboden waren: rode Libanon, Marokkaanse en Afghaanse hasj, nederwiet in verschillende kwaliteiten, noem maar op. Het was een schande!

In zijn opwinding nam de president nog een slok. Zo'n Chablis uit de Bourgogne, gemaakt van de chardonnay-druif, deed hem goed. De president keek op het etiket. Ah bon! Jazeker, 1987 was een uitstekend jaar voor de Chablis. Hij voelde zich van binnen een beetje warm worden. Hij stond op en liep naar het wandmeubel in de Louis XVI-stijl. Hij opende het deurtje en keek uit op een kleine verzameling wijnflessen, allemaal rode wijn. “Wie heeft er zin in een Pommerol”, zei de president tegen zichzelf, “of zal het een Saint-Emilion wezen?” Van een volle Pommerol werd een mens altijd zo heerlijk actief. Ha! daar had hij zin in: nu onmiddellijk in de auto springen om eens flink met 240 kilometer per uur over die echte Franse driebaanswegen te scheuren.

Jammer dat hij een eigen chauffeur had en zelf niet meer mocht rijden, sinds hij president was.

Met de Pommerol onder zijn arm liep de president terug naar zijn bureau. Hij maakte de fles open en rook het bouquet. Hmm, helemaal niet zo gek. Daarna begon hij verder te lezen in het rapport. Het bleef stil. Het enige geluid dat je af en toe hoorde, was dat van een wijnglas dat gevuld werd. Maar na verloop van tijd begon de president zachtjes in zichzelf te praten en kon je hem 'impossible!' horen mompelen.

De president kon zijn ogen niet geloven. Het liefst wilden die Hollanders de softdrugs legaliseren, maar begrepen ze dan helemaal niet dat wie softdrugs gebruikt automatisch verslaafd wordt aan harddrugs? Dat is maar een kleine stap, dat weet toch iedereen.

De president kreeg trek in iets sterkers. Dat kon haast niet anders met zo'n belangrijke zaak.

De president besloot dat een digestive op dit moment besist geen kwaad kon. Wat zou het zijn?

Cognac of Armagnac. Of liever een Calvados? Die was wat robuuster van smaak. Als hij er echt zin in had, kon hij natuurlijk ook een marc de Bourgogne nemen of een eau de vie. Of een poire William, dat gaf nog een lekkere opkikker voor het slapengaan.

“De Nederlanders”, zei hij tegen zichzelf, terwijl hij één oog dichtkneep, “die zullen we eens laten schrikken. We hebben toch niet voor niets proeven gehouden in de Stille Oceaan? Gewoon een atoombom op Amsterdam! Horen jullie dat allemaal? Hé jij daar!

Luister je? Boem, d'r bovenop!

Geen gelul! Eén tik, weg pik! Eén tok, weg Kok! Kok-kok-kok kukeleku!''

Daarna viel het hoofd van de Franse president voorover en hoorde je alleen nog een zagend gesnurk.