Byron en Korsmit

Schilderijen en tekeningen van Michael Byron en George Korsmit. Flatland Galerie, Lange Nieuwstraat 7, Utrecht. Wo t/m za 12-17u. Prijzen van ƒ 450,- tot ƒ 27.500,-. T/m 20 april.

Werk van twee verschillender kunstenaars hadden de eigenaars van Flatland Galerie niet bij elkaar kunnen brengen. De 'symbolistische' schilderijen en associatief zoekende (soms 'blind' getekende) tekeningen van Michael Byron, en de bijna wiskundig in elkaar gezette abstract/figuratieve projectieschermen van George Korsmit. Aan de Amerikaan Byron besteedden Museum Boijmans van Beuningen en Witte de With in Rotterdam in 1991 twee grote exposities. De Nederlander George Korsmit is minder bekend.

Een schilder kun je Korsmit (1953) niet noemen, ook al beschildert hij zijn 'doeken' met mooi op elkaar afgestemde, gekleurde acrylbanen. De glanzende strepen zijn achter- en voorgrond tegelijk. Het 'doek' blijft nooit doek alleen: het komt als gecapitonneerde rubberen massa van de muur af, of staat als projectiescherm plompverloren in de ruimte opgesteld. Tussen die strepen en dat geweld van kleuren heeft Korsmit ruimtes uitgespaard, ovalen en cirkels, waarop in grofkorrelige foto's zijn gezeefdrukt in zwart wit. Op Strange Fruit doemen uit het blauwzwart gezichten op van zwarte mannen en vrouwen. Korsmit heeft hier een oor, daar een mond weggehapt. De associatie met een lynchpartij ligt snel voor de hand. Minder makkelijk te interpreteren, maar esthetischer is het tweeluik Bâtard, waar je op dik rubber en tegen een achtergrond van fel paars, blauw, perzikroze en groen een vader schietles ziet geven aan zijn zoon. De twee zijn met hun rug naar de toeschouwer gekeerd, het geweer wijst de verte in. Niets hoeft dit beeld te zeggen, behalve dat het een motief is tussen andere. Het ovaal is een kijkgat, de strepen worden van abstractie werkelijkheid.