'Vrede is dat een jood een bus durft te nemen. Nu is er geen vrede'

TEL AVIV, 20 MAART. “Vrede is dat een jood of voor mijn part een Arabier de bus durft in te gaan. Vrede is veilig naar huis kunnen komen. Nu is er geen vrede. Dat weten we allemaal.” In deze paar zinnen zette Binyamin Netanyahu gisteravond in de stampvolle congreszaal in Tel Aviv de toon van de verkiezingscampagne van zijn Likud-partij. Meer dan 2.000 afgevaardigden waren uit alle delen van het land naar Tel Aviv gekomen om 'Bibi' als toekomstige premier van Israel toe te juichen en in één adem ook het verbond met de Tsomet-partij van Raful Eitan en de Gesher-partij van David Levi goed te keuren.

De honderden blauwe en witte ballonnen aan het hoge plafond van de zaal trilden toen uit de mega-luidsprekers het lied galmde waarmee David Levi, de afvallige van nog maar een paar maanden geleden, werd binnengehaald als redder van de kans om de verkiezingen te winnen. Voor deze glorieuze rentree heeft David Levi voor zijn mannen zeven verkiesbare plaatsen op de Likud-lijst voor de Knesset, het parlement, afgedwongen en zich door Netanyahu laten erkennen als de tweede man in de partijhiërarchie. Om de verguisde vredesregering van Shimon Peres ten val te kunnen brengen, slaagde Ariel Sharon erin de persoonlijke vete tussen Netanyahu en Levi voorlopig te bezweren.

Alleen Binyamin Begin, de zoon van ex-premier Menahem Begin, kon gisteravond zijn afkeer van David Levi niet verhullen. In een cynische rede legde hij uit waarom hij tegen het verbond zou stemmen. De afgevaardigden hadden er geen oren naar. Ze klommen op de stoelen en juichten toen Levi zich een weg baande naar het podium. Ze zongen ook 'Sharon, koning van Israel' en gaven hun leider, 'onze Bibi', een denderende ovatie.

Netanyahu weet dat de terreur van Hamas in de straten van Jeruzalem en Tel Aviv een diep gat heeft geslagen in de vredesdoctrine van de Arbeidspartij. “Wat voor een vrede is dat? Toen ik vanavond naar Tel Aviv reed, zag ik gewapende soldaten bij bushaltes staan. Ze keken naar links, naar rechts, ze zochten de vrede. Voor me stopte een bus. Onmiddellijk weken de auto's uit. De chauffeurs zijn bang. Als ik naar een winkelcentrum in Jeruzalem ga zeggen de mensen tegen me: Bibi, ga niet naar binnen. Dat is gevaarlijk. Is dat vrede?”

De vrede die de dynamische Likud-leider voor ogen staat is een gewapende vrede met de Palestijnen. “We zullen met de Palestijnen spreken, we zullen de Palestijnen voorstellen hun eigen leven (autonomie) te leiden. Ze hebben recht op een oplossing. Maar één ding krijgen ze niet: de veiligheid blijft in onze handen. Niemand anders dan Tsahal (het leger) zal ons verdedigen.”

Aan het einde van zijn toespraak spitste hij de uitleg van de Likud-veiligheidsdoctrine toe. “We zijn een sterk volk en maken vrede met behoud van Jeruzalem, de Jordaanvallei, de heilige plaatsen, het hart van het land.”

Het autonomie-akkoord is volgens hem de reden dat sedert september 1993 de terreur 214 slachtoffers heeft gemaakt, evenveel als in de jaren van 1981 tot 1993. “Het was een fundamentele fout op Yasser Arafat als bewaker te vertrouwen”, zegt hij met stemverheffing. Voor Netanyahu is 'Oslo' “out” en de vredesformule van Madrid “in”. “In Oslo heeft Israel zijn veiligheid prijs gegeven.”

De naam van de vermoorde premier Rabin bleef gisteravond ongenoemd. Diens opvolger Peres krijgt in de verkiezingscampagne een harde dobber aan de door Hamas gesmeerde verkiezingscampagne van Likud. Netanyahu appelleert aan de angstgevoelens van de Israeliërs. Likud moet het dit jaar op 29 mei meer van sentimenten dan van een politiek programma hebben. Het heeft geen zin Netanyahu te vragen naar een echt alternatief voor de vredespolitiek van de Arbeidspartij. Hij telt de doden. Dat is de macabere winst die de zelfmoordterroristen van Hamas hem in de schoot hebben geworpen.