Verdrongen geheimen gezocht in Napolitaanse steegjes; Thriller over moedermoord

L'amore molesto. Regie: Mario Martone. Met: Anna Bonaiuto, Angela Luce, Gianni Cajafa, Giovanni Viglietti, Itala Celoro. In: Amsterdam, Rialto; Arnhem, Filmhuis; Groningen, Liga '68; Haags Filmhuis; Nijmegen, Cinemariënburg; Utrecht, 't Hoogt.

Geheimzinnige telefoontjes, donkere trappenhuizen, slagschaduwen, achtervolgingen in de regen - L'amore molesto vertoont aanvankelijk alle kenmerken van de klassieke film noir. Maar hoewel de spanning tot aan het einde gehandhaafd blijft, blijkt de tweede film van de Napolitaanse theaterregisseur Mario Martone in de eerste plaats een psychologisch drama over een moeder-dochterverhouding.

Het mysterie waarmee L'amore molesto ('De lastige liefde') begint is de dood van een 70-jarige vrouw, wier lijk is aangespoeld op het strand. De politie denkt aan zelfmoord, maar de dochter van de vrouw, Delia, vertrouwt het niet: niet alleen was haar moeder slechts gekleed in een rode bh, ook had zij Delia de avond tevoren nog met woeste verhalen over haar nieuwe minnaar opgebeld. Delia reist naar Napels om haar moeder te begraven, en neemt zich voor om de vriend van haar moeder te vinden en daarmee het ware verhaal achter haar dood te achterhalen.

In Napels, waar ze een kwart eeuw niet meer is geweest, wordt Delia belaagd door geesten uit het verleden. Haar reconstructie van de laatste levensdagen van haar moeder komt steeds meer in de schaduw te staan van opspelende jeugdtrauma's. Delia blijkt de bewaarster van een verdrongen geheim, dat de oorzaak is geweest van een brouille met haar vader en een moeizame verhouding met haar moeder. Haar verblijf in Napels lost niet alle raadsels rondom haar moeders dood op, maar brengt haar uiteindelijk wel in het reine met haar eigen verleden.

Heel lang (voor sommigen misschien te lang) is het de kijker onduidelijk wat er nu precies voor zijn ogen gebeurt. Martone, die zijn scenario baseerde op de gelijknamige roman van Elena Ferrante, betoont zich in L'amore molesto een vakkundig thrillerregisseur, die met flashbacks, visioenen en symbolische beelden een onheilszwangere sfeer oproept. Des te jammerder is het dat hij er niet in slaagt zijn film ook bevredigend af te ronden: in het laatste kwartier wordt plotseling veel te veel uitgelegd, terwijl sommige scènes ontaarden in ongegeneerd melodrama - iets wat in de rest van de film juist zo subtiel op afstand wordt gehouden.

Anna Bonaiuto is heel goed als de eerst zo vastberaden en later licht hysterische Delia, de rationalistische vrouw die uit het lood geslagen wordt door wat haar overkomt in het appartement van haar moeder en de straten van haar geboortestad. En ook in de bijrollen wordt in stevig dialect overtuigend geacteerd. Maar de echte hoofdrol in L'amore molesto is weggelegd voor Napels. In de verbeelding van Martone is het een stad van nauwe steegjes en donkere huurkazernes; een afwisselend mooi en beklemmend labyrint dat doet denken aan het door Nicolas Roeg vereeuwigde Venetië van Don't Look Now.