Beck werkt in Febo, Sonic Youth passé

Concert: Beck en Sonic Youth. Gehoord: 18/3 Noorderligt, Tilburg. Herhaling Sonic Youth: 11/4 Vredenburg, Utrecht (uitverkocht).

Is het publiek van Sonic Youth zo afgestompt dat het geen zachte muziek meer verdraagt? De postmoderne folkzanger Beck kreeg nauwelijks de gelegenheid om zijn voorprogramma af te maken, want in het Tilburgse hardrock-bolwerk Noorderligt kwam hij nauwelijks boven het geroezemoes uit. Niet dat het de 25-jarige Beck Hansen iets uit leek te maken, want hij richtte zich tot de voorste rijen.

Zijn reputatie van een eigenwijs artiest deed hij eer aan door te weigeren om goede sier te maken met zijn hit Loser. In plaats daarvan speelde hij nieuwe, ruwe en onaffe liedjes, alweer van recentere datum dan zijn prachtige nieuwe album O-de-lay dat overigens ('Oh delay') pas in juni verschijnt. Bij wijze van komisch onderonsje hield Beck een elpeehoes van onze Pia Beck omhoog toen hij het gedicht They call me Beck declameerde. Hij speelde ruig op zijn mondharmonica, bracht een lofzang op de Nederlandse snackbars ('I was working for McDonald's, but now I work for Febo') en verdween zonder fanfare tussen de coulissen. Bij de weinigen die hem konden horen, liet hij een diepe indruk achter.

Sonic Youth, de groep die ooit beschouwd werd als de 'noise-terroristen' van de Amerikaanse gitaar-underground, heeft zich in vijftien jaar ontwikkeld tot een toegankelijke, zij het monotone rockgroep. Met een kaleidoskopische lichtshow deed het optreden van deze vroegere discipelen van avantgarde-componist Glenn Branca zelfs ouderwets en een beetje braaf aan. Nu de heftige gitaarexplosies nog maar mondjesmaat tot uitbarsting komen, valt des te meer op hoe simplistisch de doorgaans op niet meer dan twee akkoorden geënte nummers klinken.

Met enige goede wil viel in het titelnummer van de laatste cd Washing Machine het geronk van een volgepropte droogtrommel te herkennen. Voor het overige heeft Sonic Youth weinig toe te voegen aan het bijna nostalgische gevoel dat ze ooit de onbetwiste heersers van de tegentonen waren. Tegenwoordig lijken ze akelig veel op een doorsnee gitaarband, die tegen beter weten in blijft oefenen om ooit nog eens zo goed als Neil Young & Crazy Horse te worden.