Zes- en zevenjarigen zijn dol op Mr. Bean

Do It yourself Mr. Bean, Ned.3, 19.30u. Mr. Bean is er ook op video. Rowan Atkinson als Mr. Bean.

Dat kinderen af en toe 's nachts bij hun ouders in bed kruipen is normaal, hoewel de Amerikaanse opvoedkundige dr. Benjamin Spock in zijn boek Baby- en kinderverzorging en opvoeding bezwaar maakt tegen deze gang van zaken.

Maar dat zes- of zevenjarigen in het holst van de nacht, nadat ze zich een plaats in het bed van de volwassenen hebben veroverd, nog een kwartier in hun halfslaap liggen te grinniken, en op de vraag waarom ze lachen antwoorden: 'Om een grap van mister Bean' - de vraag is of dàt wel normaal is.

Het antwoord moet zijn: ja. Want kinderen vanaf die leeftijd blijken dol te zijn op de grappen van Mr. Bean, een komische personage in een gelijknamige tv-serie, die gespeeld wordt door de Britse komiek Rowan Atkinson.

Het is opmerkelijk dat kinderen de serie, die nu door de Vara iedere dinsdagavond op een kindvriendelijk tijdstip (19.30u), wordt herhaald, leuk vinden, want hij is begin jaren negentig gemaakt voor volwassenen.

Verwonderlijk is Mr. Beans populariteit onder kinderen niet. Want Mr. Bean is een rare snijboon, die door eigen toedoen steeds in merkwaardige situaties verzeild raakt, en zich daaruit vervolgens op een vindingrijke en komische manier probeert te redden.

Als hij tussen de middag een broodje wil eten, neemt hij geen kant-en-klare gesmeerde broodjes mee. Hij heeft een homp brood bij zich, die hij op een bank in het park met boter insmeert met zijn credit card ('My flexible friend!'). Het verse beleg bestaat uit sardientjes die nog levend rondzwemmen in een potje met water, en die op de bank doodgeslagen moeten worden. Het is zonneklaar: er is er maar een die de lekkerste en meest vers belegde broodjes kan hebben, en dat is Mr. Bean. Dat hij om zijn doel te bereiken dingen moet doen die anderen misschien raar vinden, kan Bean niks schelen. Dat spreekt kinderen natuurlijk aan, een volwassene die raar doet, en dat bovendien om de eerste, de beste of de snelste te zijn.

Wie niet sterk is moet slim zijn, laat Atkinson voortdurend op een geestige manier zien als Mr. Bean. Dat verklaart misschien waarom deze serie een veel groter internationaal publiekssucces is dan zijn andere, eveneens vaak herhaalde en aan te raden tv-serie Blackadder, waarvan het motto is: wie niet sterk is moet cynisch zijn. In die serie gaat het vooral om de verbale grappen, die Atkinson debiteert.

Atkinsons sketches als Mr. Bean bestaan voornamelijk uit visuele grappen, wat ze zeer toegankelijk maakt. Er wordt nauwelijks gesproken in de tv-serie. Mr. Bean zegt hooguit af en toe 'Excuse me' of zijn naam, en dat dan ook nog op zo'n rare manier, alsof hij eigenlijk niet praten wil. De Mr. Bean-sketches zijn moderne varianten op scènes uit zwijgende-filmkomedies, met Bean als een hedendaagse Charles Chaplin. Er zitten veel 'klassieke' slapstick-effecten in de serie, zoals een hilarische aankleedpartij-met-hindernissen, die Bean uitvoert terwijl hij zijn Mini bestuurt, in een poging om op tijd bij de tandarts te komen, met als hoogtepunt de scène waarin hij achter het stuur zijn tanden poetst en zijn mond spoelt met water uit de ruitenwissersproeier. Het is geen wonder dat kinderen vrijdag al tegen hun vriendjes zeggen: “Nog vier nachtjes slapen, dan komt Mr. Bean weer.”