Pompeuze en pretentieuze reis door 100 jaar musical

Voorstelling: A Musical Century, met Simone Kleinsma, Vera Mann, Ernst-Daniël Smid en Bas Groenenberg. Concept en muzikale leiding: Jurre Haanstra. Regie: Rob Hauser. Gezien: 16/3 in het Concertgebouw, Haarlem. Tournee t/m 11/5. Inl 020-6270430.

Het is een onduidelijk concept dat aan de als theaterconcert geannonceerde voorstelling A Musical Century ten grondslag ligt. Hoewel op het strooibiljet wordt gerept van 'een wonderbaarlijke reis langs 100 jaar (film)musical', is het oudste nummer (Ol' man river uit de musical Showboat) nog geen zeventig jaar oud. En het wordt pas ver na de pauze gezongen, want van een chronologische volgorde is geen sprake.

In plaats daarvan is een thematische indeling gemaakt, maar ook daarop valt veel af te dingen. Zo zijn, onder de noemer 'film musicals', theaterprodukties die later werden verfilmd, op één hoop gegooid met films zonder theaterverleden - en de film New York, New York, waaruit het befaamde titellied is gekozen, was toch geen musical? Net zo min, zou ik denken, als Telkens weer een musical-nummer mag heten, nu het vorig jaar in een musical over Willeke Alberti is gebruikt. Bovendien wemelt het programmaboekje van de onjuist- en onvolledigheden, verkeerd gespelde namen en enormiteiten als: “West Side Story was de eerste musical met een dramatisch gegeven...”

Natuurlijk zou dit alles van ondergeschikt belang zijn als A Musical Century zonder omhaal was gepresenteerd als een onderhoudende avond met vier ervaren solisten en een dertigkoppig orkest. Alleen dat laatste is immers in Nederland, waar de meeste musical-produkties het met minder dan tien muzikanten moeten stellen, al een zeldzame luxe. Maar nee, er wordt een historisch overzicht gepretendeerd, er is zelfs een bombastische stem buiten beeld die af en toe pompeuze mededelingen doet over de ontwikkeling van het genre, en muzikaal leider Jurre Haanstra staat tevens te boek als geestelijk vader van het concept.

Terwijl hier niet veel meer of minder wordt opgevoerd dan een reeks medley's van grote successen, met veel aandacht voor de massaspektakels van Andrew Lloyd Webber en Claude-Michel Schönberg, een blokje Hollands en een West Side Story-potpourri. Music for the millions, kortom, overvloedig georkestreerd en met verve gezongen. Dat zo'n uit de context gehaald nummer soms aan betekenis verliest, is daarbij onvermijdelijk. Evenals het feit dat niet alle solisten vlekkeloos Engels zingen. Des te aardiger, dat er af en toe toch een nummer wordt losgezongen uit het keurslijf van de formule en de ruimte krijgt op zichzelf te staan. Some people van Simone Kleinsma bijvoorbeeld, Ernst-Daniël Smid met een grappige If I were a rich man en een daverende persiflage op I could have danced all night door Vera Mann. Maar veel is dat niet, voor zo'n hele avond.