Heimwee naar de kleinkinderen

Hoe bitter allemaal.

Een grootvader die zijn kleinzoon stiekem probeert te filmen in een zwembad.

Een grootmoeder die om het huis van haar kleinkinderen sluipt om een glimp van hen te kunnen opvangen.

Samen wachten tot de school uitgaat - dan kunnen ze Peter snel een cadeautje toestoppen.

Het is het lot van meneer en mevrouw Kornoems, mensen van rond de zeventig jaar, die vanmiddag zwijgend achter hun schoondochter, Trees Larink, aansjokken - op weg naar het zaaltje van de Haagse rechter. Daar dient het kort geding dat hun schoondochter tegen hen heeft aangespannen. Mevrouw Larink is de manipulaties van haar schoonouders beu. Zij eist in kort geding tegen hen een straat- en contactverbod rond de school en woning waar haar twee kinderen verblijven.

“Het is een trieste zaak”, zegt haar advocate, mr. E. Viergever-Van Mourik, tegen de rechter. “U zult zich afvragen: is het nou zó erg? De grootouders willen geen contact met de moeder, maar ze benaderen wel op slinkse wijze de kinderen. Ze posten voor school en woning. Dat stiekeme brengt die kinderen in verwarring.”

Zo'n kort geding is uiteraard het topje van een ijselijke voorgeschiedenis. In dit geval was er eerst strijd geleverd om de omgangsregeling met de vader, Henk Kornoems. Na zijn scheiding van mevrouw Larink leefde hij de omgangsregeling met zijn kinderen onvoldoende na. Op verzoek van mevrouw Larink werd de regeling door de rechtbank ingetrokken. Het gevolg was dat de grootouders hun twee kleinkinderen nauwelijks meer te zien kregen.

“We hadden gehoopt op contact in de weekenden en op woensdagmiddag”, vertelt de grootvader. “Maar we mochten alleen op de laatste woensdag van de maand komen. Van twee tot half vijf. Op de flat van mijn schoondochter. Trees haar nieuwe man zou er steeds bij zitten. We mochten niet met de kinderen naar buiten. Zo'n regeling wilden we niet. U begrijpt dat kinderen het gauw zat zijn als ze met opi en omi verder niets kunnen doen.”

“Ik heb alles in dagboekjes opgeschreven”, zegt de grootmoeder. “Alle data staan erin.”

“Dus als u de kinderen lastigviel, schreef u dat op in een boekje?” vraagt de rechter, mr. F. Robbers, tamelijk scherp.

“Het ging maar om vijf contacten. En ik ben maar één keer om het huis geslopen. Eén keer!”

“De moeder wil dat u ophoudt met dergelijke stiekeme contacten. Wilt u dat ook?”

“Ik was er al mee opgehouden”, zegt de grootmoeder. “Op 17 december.”

“Waarom op die dag?”

Met schrille stem zegt de grootmoeder: “Weet u dat je heimwee naar je kleinkinderen kunt krijgen? Ik wilde die dag een kerstcadeautje geven.”

“Had u daarvoor een afspraak gemaakt?”

“Nee. Trees zou de telefoon er zó opgegooid hebben.”

En dus was de grootmoeder maar naar de school van kleinzoon Peter gegaan. Dat viel opnieuw niet in goede aarde. Het schoolhoofd had al eerder te kennen gegeven, dat het afgelopen moest zijn met deze bezoekjes. Peter begon labiel gedrag te vertonen, contact met de Riagg bleek wenselijk. Een bezwaar was ook dat de grootouders hun aandacht vooral op de zevenjarige Peter richtten - en niet op zijn een jaar jongere zusje Doortje. Dat had Doortje onzeker en prikkelbaar gemaakt.

“Waarom alleen Peter?” vraagt de rechter.

“Wij wisten niet waar Doortje op school zat.”

“Dat is dan jammer dat het in de dagvaarding staat.”

De grootvader schudt het hoofd. “Wij zullen geen contact meer zoeken.” Vertwijfeld voegt hij eraan toe: “Waarom heeft Trees ons nooit gebeld? Wij hebben haar altijd goed behandeld. Wij hebben onze zoon links laten liggen. Trees kreeg van ons geld om met vakantie naar Tunesië te gaan. Daar leerde ze haar nieuwe man kennen. Ze is later teruggekeerd naar Tunesië om met hem te trouwen, zonder ons daarvan in kennis te stellen. Waarom heeft ze ons belogen en bedrogen? We hebben nooit ruzie met haar gehad.”

“Ik heb nooit iets teruggezegd”, reageert Trees vinnig. Ze zit rechts van haar advocate die ze zoveel mogelijk het woord laat doen.

“U maakt haar veel verwijten”, zegt de rechter tegen de grootouders.

“Het is de waarheid”, zegt de grootmoeder.

“Het is jullie waarheid”, zegt Trees.

“Bent u nu echt van plan ermee op te houden?” vraagt de rechter.

“In het belang van het kind”, zegt de grootvader, “ook al was hij altijd blij als hij opi en omi zag.”

“U begrijpt dat de kinderen het er moeilijk mee hebben?”

“Ja.”

De rechter neemt niet meteen genoegen met dit antwoord. Hij moet gemerkt hebben dat de grootvader niet altijd even eerlijk antwoord geeft op zijn vragen. Zo beweert meneer Kornoems dat hij Peter in het zwembad had gefilmd voordat hij een schriftelijke waarschuwing van de advocate had gekregen. Maar het omgekeerde was het geval: hij ging filmen ondanks de waarschuwing.

“En dat deed u alweer stiekem”, zegt de rechter.

“Ik wilde niet dat Peter me zag. Ik dacht: als hij groot is, kan hij al die films zien.”

“Kan mevrouw nu van u op aan?”

“Natuurlijk”, zegt de grootvader.

“Ze kon altijd van ons op aan”, zegt de grootmoeder.

Maar de advocate heeft er een hard hoofd in. Ze stelt voor de zaak voor twee of drie maanden aan te houden. In die periode kunnen de grootouders laten zien dat ze zich aan hun belofte houden.

“Lijkt me een gezond voorstel”, zegt de rechter.

“Moeten we daarna weer hier komen?” vraagt de grootmoeder.

Dat hoeft niet, legt de rechter uit. Tot 20 april krijgt de advocate de gelegenheid om de zaak opnieuw aanhangig te maken. Als de grootouders hun kleinkinderen met rust laten, krijgt het kort geding geen vervolg.

“Wat moeten we doen als we de kinderen toevallig tegenkomen?”, vraagt de grootmoeder.

“Dat hangt van de situatie af”, zegt de rechter. “Als u de kinderen ziet aankomen, loopt u maar een straatje om. Als de kinderen om omi en opi roepen, is het te gek als u zich zou omdraaien. Dan moet u het maar kort houden en gauw doorlopen. Ach, verstandige mensen moeten ermee kunnen omgaan. Als het fout loopt, komt u weer hier, en dan hoor ik waarom.”

“U zult ons hier niet meer zien”, verzucht de grootvader.

De grootouders verlaten het zaaltje, op veilige afstand gevolgd door hun voormalige schoondochter.

De namen van de verdachten en getuigen in deze rubriek zijn om redenen van privacy gefingeerd.