SUGGS OVER Britpop

Suggs: The Lone Ranger (Warner 0630-12478). Concert Blur: 22/3 Paradiso, Amsterdam.

“Als zanger van Madness stond ik er nooit bij stil dat onze muziek weleens van invloed zou kunnen zijn op een nieuwe generatie van popmuzikanten. We speelden voor de lol, zelfs als we op een festival voor tienduizenden mensen optraden. Tegenwoordig hoor ik steeds vaker dat we tot de overgrootvaders van de Britpop-beweging gerekend worden. Vooral in de muziek van Blur hoor ik die invloed terug. Hun muziek is typisch Engels, ze zingen over alledaagse onderwerpen en hun zanger Damon Albarn kan zich verplaatsen in de belevingswereld van de gewone man, maar geeft tegelijk een poëtische lading aan zijn teksten. Als hij dat van Madness heeft afgekeken, beschouw ik dat als een groot compliment.”

Graham 'Suggs' McPherson was van 1976 tot '86 de zanger en voornaamste songschrijver van Madness, een groep die begon met opgeruimde ska-muziek naar Jamaïcaans model en die een stempel drukte op de Britse popmuziek van de jaren tachtig met hits als Baggy Trousers en Our House. Sindsdien produceerde Suggs de cd Spartacus van The Farm en maakte hij vorig jaar zijn solodebuut met het album The Lone Ranger, waarop hij onder meer en ska-versie zingt van The Beatles' I'm Only Sleeping.

“Een verklaring voor de opleving van de Britse popmuziek zou kunnen schuilen in het feit dat songschrijvers voor inspiratie terug durven grijpen op de liedjes van The Beatles en The Kinks. Bij Madness deed ik dat ook, maar na ons kwam er een hele lichting van sombere en saaie popgroepen die shoegazers werden genoemd omdat ze naar de punten van hun schoenen staarden als ze hun sombere en saaie nummers ten gehore brachten. In dat vacuüm kon de Britpop makkelijk tot bloei komen.

“Oasis en Blur zijn merkbaar beïnvloed door het Britse popverleden, maar ze doen een stap terug om een sprong vooruit te maken. In Camden Town, de Londense wijk die ik op mijn soloplaat bezing, heerst een opwinding die herinnert aan de swinging sixties. Ik voorzie dat Blur er net als Madness en Morrissey moeite mee zal hebben om Amerika te veroveren, omdat hun tekstonderwerpen zo typisch Engels zijn. Als songschrijver kan ik dat alleen maar aanmoedigen. De beste popteksten zijn in essentie folksongs over alledaagse onderwerpen uit je eigen omgeving. The Kinks zongen over niets anders, en zelfs zij hebben het na jaren van ploeteren tot een stadion-rockband in de Verenigde Staten geschopt.”